Onder het mom van mosterd na de maaltijd±

Of nou ja, dat laatste moet eigenlijk nasi goreng zijn, maar dat bekt lang niet zo lekker. Alle rijmwoorden op een saté-stokje, ik zal onze lieve lezertjes vanuit mijn huidige positie* zo goed mogelijk verslag doen van onze avonturen op ons laatste eiland: Ja ja Java!
* 14 uur slaap in 3 dagen tijd.

We waren gebleven bij de bedbug-deceptie in het Balinese Ubud, van waaruit we een 10-uur lange bus-boot-busreis trotseerden richting de immer brommende Bromo-vulkaan op Java. De hele weg naar Bromo werd ons psychisch (en physiek) te veel, dus om 2 uur 's nachts checkten we eerst in bij een aftands hotelletje in 't "exotische" Probolinggo, om de ochtend erna per overprijste rammelende roestbak de reis te voltooien. Toen een steenstonede Indo met dubbele tong ons incheckte in het Deutsche guesthouse 'Yoschi', kregen we te horen dat de vulkaan het best beklommen kon worden bij zonsopgang... op het onchristelijke tijdstip: 3 uur 's nachts, halleluja! We hadden nog een middagje te doden, dus we trokken nog even de blitse hike-schoentjes aan om ons klim-object alvast wat beter te bestuderen. Maar hoe kon het ook anders, Stijntje Vermeulen had z'n dagelijkse lolbroek en grapjas weer aan, dus al liftend met de locals karden we naar de top... 3 x raden: A) samen met een defect cola-blikjes-automaat in de rammelende laadbak van een vooroorlogs heftruckje, B) In wederom de laadruimte van een dakloze vrachtwagen met schaterende tandloze werklui die ondertussen de dorpelingen met luid geschreeuw wijzen op hun curieuze lading (wij), C) allebei. Het antwoord is jullie ongetwijfeld helder, wat hebben we gelachen. Onze grimassen transformeerden echter tot verrukt starende blikken toen we op een afstand de Bromo-vulkaan voor ons op zagen doemen. Zoiets hadden we nog nóóit gezien, de foto's van Neil Armstrong kan nog het beste als vergelijkingsmateriaal dienen (voor de Vermeulentjes, de Etna is volgens Stijn een ander verhaal). Één enorme grijze stoffige vlakte, platgewalst door het lava, met een gigantische puist van een vulkaan oprijzend uit het niets, waarnaast mensen net asdeeltjes lijken zo klein.

Maar inderdaad, het was geen marihuana-waanbeeld van de receptionist, dit is allemaal nog 20x zo indrukwekkend met zonsopgang. Toen we op hetzelfde tijdstip opstonden als dat we de dag ervoor waren gaan tukken, werden we weliswaar geteisterd met de vraag: WAAROM, ZO VROEG, WAAROM? (te meer omdat een dralende Duitser ons ontbijt enthousiast onderbrak met zijn Aziatische diarree-avonturen, zo'n charmant volk)... Maar die ochtend wist ik plots waar Friedrich zijn composities vandaan haalt. Oma, ik heb de hemel gevonden, en je hoeft er niet eens voor te sterven: 16 uur vliegen, en een klim van een uurtje is voldoende inspanning. Ver boven de wolken die in de vallei en in de kraters rusten, kleurt de lucht van roze naar oranje naar bloedrood... als ik het in een tijdschrif had gezien zou ik ervan overtuigd zijn dat er een sterk staaltje photoshop aan te pas zou zijn gekomen. Nadat we van een bergtop de zon achter de vulkaan zagen opkomen, reden we per jeep naar Bromo zelf, om opnieuw boven de wolken uit te klimmen en in 't rokende gat te staren dat toegang geeft tot de kern van de aarde. Zelfs het achtergrondgeluid van Hollandse provincie-pummels (Truuske, let'oe wel op dagge nie in de krater lazert ei, dan 'edde de puppekes aan 't daaaanse), deed geen afbreuk aan deze nauwelijks te bevatten beleving.

Na dat handjevol uren slaap en een slopende klim hadden we even de tijd om uit te rusten: Godnonde 12 tergend lange uren in een minibusje richting Yogyakarta, de leukste stad van Java bleek achteraf. Het begon al goed, het guesthouse Via Via dat ons in Kuala Lumpur aangeraden was door een Italiaanse backpacker (Roberto La Iacona, lekker glijdend taaltje toch)bleek een verademing. Na een dagje op adem te zijn gekomen met wat stevige bakkies pleur en shop-therapy (voor jullie!), maakten we ons op voor 't fanatieke programma. Borobudur (variant op 'hottentottententententoonstelling') laat zien hoe lachwekkend suf onze protestantjes eigenlijk zijn. Dit indrukwekkende bouwwerk uit de 8e eeuw met adembenemend uitzicht op het aquarelle palmbomen-landschap was het 1,5 uur brommeren, en 3 bijna-dood-ervaringen (Stijn behandeld onze scooter over 't algemeen als snowboard) wel waard. Al zullen de meeste tourgroepen overeenstemmen dat wij de grootste attractie vormden. Geen idee wat die jolige Javaantjes bezielt, maar al die stumperts willen met ons op de foto. Aan de lachende koppies, zwaaiende volksstammen en toeterende & roepende blije locals zijn we tijdens ons Azië-avontuur dankbaar gewend geraakt. Maar complete vreemdelingen die je gretig vastgrijpen en dwingend naar een camera wijzen, en vervolgens complete kuddes aantrekken die zich opdelen in wachtrijen om hun voorbeeld te volgen, dat is nieuw. Ook amateur-paparazzi's die sneaky foto's van je maken als ze denken dat je het niet doorhebt blijven vreemd. Tot zover mijn wens om Madonna te worden als ik later groot ben, sggg sgggg doorgekrast.

En hoewel het bij de Duitsers blijkbaar op de darmen werkt (pritzel-nazi's), kunnen wij het wel waarderen: La cuisine Asienne!! Kaya uit Singapore, "sticky rice" in babanenblad uit Thailand, geroosterde krokodil uit Cambodja, wontons met "flat" noodles uit Vietnam, ayam roti uit Maleisië, en tja... ALLES uit Indonesië. Het is maag-technisch niet meer nodig om naar (relatief) dure restaurantjes te gaan, ook straattentjes serveren 'haute cuisine' hier, voor maar liefst een volle euro per gerecht. En nee, als je ooit nasi goreng van Knorr wereld gerechten, Mie nestjes of het Hollandse excuus voor ketjap manis hebt gegeten heb je werkelijk waar geen flauw benul hoe de Indonesische keuken smaakt. Oplossing: wij gaan het jullie laten proeven, want we hebben een kookles bij Via Via gevolgt! 'S ochtends met een Indo-vrouwke naar de markt, genoeg ingrediënten ingeslagen om een heel leger te voeieren en toen aan de slag! Sate ayam met god-de-lij-ke pindasaus (vers bereid!), cap cay, nasi goreng, tofu met gecarameliseerde saus en zelfs de kroepoekjes kwamen van eigen hand. Zoals m'n pa het zo romantiserend zou zeggen: "alsof er een engeltje over je tong piest". Op Facebook hebben zich al heel wat eters ingeschreven voor het Steef & Stijn Kookfestijn, dus we zetten ons schrap!

Een dag later vanuit Yogya naar nog zo'n tongbreker gescooterd: Prambanan. Veel was plat gegaan na een aardbevingkje (die we, hoorden we die dag, in Bali net ontlopen hadden)... maar wat er nog stond was zeer schoon: je kan alles van die hindoe's zeggen (?), maar ze zijn wel goed met stenen. Da's ook wat waard. Veel tijd om ervan te genieten hadden we echter niet, aangezien we tot sluitingstijd met giegelende schoolklassen, kakelende oudjes en complete bergstammen op de foto moesten. Die avond zouden we een zilversmid-workshop hebben (Stijn's idee), maar 't brommertje was het daar niet mee eens. Het klonk te mooi om waar te zijn, 3.5 dag een brommertje voor een tientje! Dat was het dus ook. De band was al door 20 voorgangers aan elkaar getaped, en gaf 'ie er bij ons de brui aan... we waren zo sympathiek om er een nieuw bandje op te leggen, zodat de volgende huurder dit geklooi bespaard zou blijven. Maarrrr, Azië is Azië, dus daar zagen we geen cent van terug, en daar konden 2 intimiderende, driftig gebarende blanken geen zier aan veranderen. Geen zilver dus, wel ballet (mijn idee): Ramayana! http://www.borobudurpark.com/event s/ramayana-ballet-at-prambanan.html

En ach, waarom ook niet, nóg een dagje in Yogyakarta. Die stad heeft alles, dus ook vulkaantjes. Vanwege het succes van Bromo, was Merapi een logische volgende stap. Vanwege de ellende van 3 uur 's ochtends, was 8 uur 's ochtends een logische volgende stap. Of niet, want alle gidsen waren zo "laat" al pleite, en de zichtbaarheid was nihil, dus we waren voor Jan & Janetje Joker 26 km die kant op gebommeld. Toch nog maar het "National Park" in gesukkeld, waar de rangers al ballenkrabbend Bollywood soaps kijken belangrijker vonden dan hun kragge-park met een prikstokje schoon houden... en daar betaal je dan voor. De rest van de dag amuseerden we ons nog wat met wilde aapjes, een Merapi-museum (altijd plezant om te zien wat je gemist hebt), het genant saaie "Hollandse fort" Vredeburg (Bijlmer II) en... Couchsurfing!

CS'er Yuli had ons namelijk uitgenodigd om een nachtje door te brengen in haar Islamitische studentenhuisje aan de rand van Yogya. Toen ik m'n roze koffer haar inimini-studentenhokje in reed wees ze naar een ander gebouw... daar zou Stijn slapen... apart... bij de jongens. Wat zou de buurt anders wel denken, in 2 jaar tijd had haar vriendje ook nog nooit met haar een seconde privé gespendeerd. Terwijl ze vluchtig haar hoofddoekje omknoopte nam ze ons mee naar de beste sate ayam en longtong die we ooit gegeten hadden, en vroeg vervolgens of we van voetbal hielden. Voordat ik luid kon protesteren schreeuwde Stijn al in alle toonaarden welke clubs hij adoreerde, dus dat was reeds bepaald: achterop de brommer bij vriendje Arif, en naar Manchester United - Liverpool. Vrijwel de gehele wedstrijd bracht ik grinnikend achterom kijkend door, want de laatste keer dat ik een broeierige mensenmassa zo heb zien exploderen was toen Oranje gehakte empada van de Braziliaantjes maakte. Ter informatie: de afstand tussen Engeland en Indonesie is 11687 km. Geen alcohol, dus daarna snel naar bed. Na het avondgebed vroeg Yuli me nieuwsgierig of het écht waar was, dat in Nederland vrouwen zonder lichaamsbedekking zich etaleerden achter ramen (jawelllll meis, en ze worden ruim gesponsord door de mannen van jouw geloof). En tot middernacht praatten we nieuwsgierig over marihuana, de voordelen van rauwe haring t.o.v. varkensvlees, je haar stijlen onder een burka, en West-Javaanse kindbruidjes die volgens Yuli op hun 12e trouwen vanwege hun sublieme schoonheid... Slanke taille, dikke boezem, blauwe ogen? Nope: bleke huid en gigantische piekneuzen. Ganz geil! Hoewel ik om 5 uur wakker werd getetterd door een imam met een luidspreker (gevaarlijke combi), was het bidmatje een prima slaapplaats en was ik klaar voor een verfrissende ochtenddouche. Lees: een teil met daarin een schep, waarmee je het ijskoude water over je heen kan kletteren, pal naast het karig geboende hurktoilet. Met kippenvel-billetjes en blauwe tril-teentjes hoorde ik op de achtergrond het gebulder uit het mannen-complex, want Stijn was weer een show aan het opvoeren. Die had ook z'n Pastoor-studententijd doen herleven te midden van een cultuur die 'm compleet vreemd was. Naast verschillende achtergronden wisselden we daarom ook innige omhelzingen uit, en pakten vervolgens de trein naar het land van de kind-bruidjes: West-Java (geen snoezig snuitje gezien, alleen die bebaarde naast me).

Pwwwzzzzzt: 2 dagen fastforward, eersteklas treinen naar het spuuglelijke Bandung (waar we overigens wel een dik hotel d'r tegenaan ketsten)... daarna tergend traag in de doorgezakte stoelen van de "locals bus" naar Cibodas. En daar ging het fout. Wellicht was het de hoogte, wellicht was het ons bioritme dat door Java compleet om zeep is geholpen... maar onze gedachtenkronkels werden ons bijna fataal. Details: Gunung Gede vulkaan, 2958 hoogte - wandeling praktisch verticaal omhoog: 6 uur - afdaling over losliggende stenen: 5 uur - vertrektijd: middernacht - conditie: nihil - trekking ervaring: nada - denkniveau gids: variërend van authistisch tot kwijlend doofstom, maar aangeraden door ons guesthouse (grootste winstmarge??).

Met deze "basis" stonden we na 2 uur slaap op, trokken onze wandelschoentjes aan en groetten de josti die onze gids bleek te zijn (en de duurste van het dorp was, E40,-, waarvan we hem later nijdig slechts de helft toesmeten). Zijn hummende hoofdknik was het enige teken van leven dat we de komende 6 uur uit hem hoorden komen. De eerste uren werden nog redelijk fanatiek weggehuppeld, terend op de trotsheid die door onze aderen pompte. Want dat deden we toch maar even, fiere fanatiekelingen! Maar de trek werd steiler en steiler, en de drukkende vermoeidheid gecombineerd met de onmogelijkhheid om ook maar iets te zien maakte de moraal er niet bepaald beter op. Met de zaklamp in de mond klauterden we van rots naar steen naar berg, en hijgden we wat wazige peptalks naar elkaar toe terwijl we tig keer onze harses tegen overliggende boomstammen aankletsten (tja, je weet het niet, als je gids zwijgt als het graf). Alsof er een volledige militaire parade over onze benen was heen gewalst strompelden we naar de top, waar we door de mist de krater ingluurden. Genieten was praktisch onmogelijk, aangezien de ijzige kou door merg en been sneed... de gids had namelijk gezegd dat onze nauwelijks bedekkende outfits oké waren. "Volcano", zei de simpele, en hield toen weer voor de rest van de tocht weer z'n klep. We werden verscheurd door een dillemma: enerzijds voelde ons lichaam alsof Hulk Hogan & Arnie Swarzenegger tegen elkaar waren aangerend en wij er tussen stonden, anderzijds wilden we WEG uit deze naar zwavel ruftende hel. Lopen dan maar, de ene voet krampachtig verbijtend voor de andere uitgooiend, terwijl onze nattte schoenen massaal brede blaren kweekten. Peptalk verstomde, de vraag "alles goed schat?" werd gemeden (we wisten immers het deprimerende antwoord al), maar vooral focussen op overeind blijven staan en niet toegeven aan de tendens om door je kniën te knakken. Enkele keren struikelden we, of vielen van vermoeidheid pijnlijk van de rotsen af... maar gelukkig was er een gids voor de eerste hulp... toch? Mis! EHBO kende de klootviool niet, geen pleistertje had het sjappie op zak, en bij gebrek aan enige empathie keek hij niet op of om als je kermend in de struiken lag. Er kwam geen... einde... aan.

Enfin, we hebben ons zelf onderschat maar uiteindelijk toch overtroffen (d.w.z.: onze hartjes tikken nog). Na deze tocht konden we (je verzint het niet) nog helemaal op doorreis naar Jakarta, waar we ons zelf beloonden met een 5* hotel: Somerset Berlian. En met een upgrade'je op de pocket waren we voor een dag de eigenaar van een appartement met 3 slaapkamers, 2 badkamers, een dikke woonkamer met home-cinema set, keuken met alles erop en eraan, eet-gedeelte, 2 was-kamers en jahaaa: roomservice. Goede afsluiter! Jakarta is verder het vernoemen niet waard, te meer omdat we kotsmisselijk rondwaggelden met de realisering op zak dat we na 9 maanden zomer de Hollandse vrieskou in moeten.

En nu... nu zitten we jankend in Dubai (oké, ik). We hebben onze heftige vakantieliefdes Singapore, Australië, Thailand, Cambodja, Vietnam, Maleisië en Indonesië gedag moeten kussen en worden terug gestuurd naar iets dat niet meer als "thuis" aanvoelt. "With dust in throat I crave, only knowledge will I save, to the game you stay a slave. Roamer, wanderer, nomad, vagabond, call me what you will. But I take my time anywhere, free to speak my mind anywhere, and I'll redefine anywhere. Anywhere I roam, where I lay my head is home: The world becomes my throne!" [Metallica]. Dit was onze droomreis, nu voorbij maar nooit vergeten. Volgend jaar Zuid-Amerika?

Foto's blijven vanwege te slechte internetverbinding achterwege: met Facebook kom je een heel eind!