Waar zijn we gebleven..

Steef heeft in haar vorige verhaal Bangkok uit de doeken gedaan en tevens onze tweede Thaise bestemming Ayutthaya belicht. Inmiddels zijn we snel door Lop Buri gegaan, een dag gereisd richting Tak en er daar ook één gespendeerd, vervolgens terug waar we vandaan kwamen om Sukothai aan te doen om ten slotte ongeveer rondom Chiang Mai te chillen! Momenteel verblijven we op Koh Samet waar we na 14 uur reizen eindelijk in de klamboe onder airco liggen te chillen.

Goed, over Lopburi kan ik vrij kort zijn want er was bijzonder weinig te doen. We zijn er heen gegaan omdat in de Lonely Planet stond dat er in de stad wilde apen leven, bij gebrek aan internet op moment van schrijven weet ik niet zeker welke soort maar volgens mij waren het baviaantjes. Hele hordes apen die alles jaten wat los en vast zit, aapjes die Red Bull openen en opdrinken, aapjes die vanaf de overhangende stroomkabels op kleine groente-karretjes springen om ze plunderen. Thai die vervolgens de apen met steentjes, katapulten en BB Shotguns (!) onder vuur nemen om ze uit hun winkel te weren. Gemengde gevoelens wederom, net als bij de olifanten die waardeloos worden behandeld door hun 'trainers' met financieel gewin als doel, zijn de aapjes hier zowel een zegen als een plaag. Zonder de aapjes zou het stadje namelijk niet veel bijzonders hebben en zouden er geen toeristen komen. Maar met de aapjes valt ook amper te leven, als local wordt je natuurlijk knettergek.

Vanaf Lopburi hebben we 5 uur in een bus met airco en 4 uur in een bus zonder deuren of ramen gezeten om in Tak op een halve motorfiets met een soort aanhangwagen en een parasol te stappen om ons naar het Viang Tak Riverside Hotel te brengen. Na het fiasco met de doorkijk spiegel en een tribune vol hoertjes zijn we na een hapje eten maar afgetaaid om de volgende dag naar een national park te gaan. Ik weet de naam niet meer maar ik weet wel dat het regende! En dat ik om ruimte te besparen in mijn koffer mijn sportschoenen had weggegooid en op mijn slippers de natte modderige heuvels trotseerde, niet zo'n succes dus! Wel mooie foto's.
Tak achter gelaten zijn we weer iets terug richting het oosten gegaan naar Sukothai, ons guesthouse was in Nieuw Sukothai, hier hadden ze nogal last van overstromingen. De brug die de twee helften van stad moest verbinden stond onder water. Enkel met behulp van zandzakken en diesel pompen bleef de brug begaanbaar. Lachen natuurlijk, dat regenseizoen! Enfin, waar we voor naar Sukothai zijn gekomen was natuurlijk niet om die arme Thai te zien die met zijn vers fruit karretje de brug trotseerde maar omdat vroeger, toen Thailand nog Siam heette, de toenmalige hoofdstad (inmiddels Oud) Sukothai was. Dus gewapend met een stoere Nazi helm en twee regenponchos hebben we bij ons guesthouse voor de belachelijke som van 7 euro een scooter gehuurd voor 24 uur en practisch heel Sukothai en omgeving gezien, trots als we waren dat we buiten de gebaande toeristen paden kwamen. Wel een ontzettende pijnlijke reet van 8 uur op een zadel zitten met een af en toe hysterische Steef achter op als ik weer capriolen uit haal, niet meer zo gillend als in Rome, maar ik moet wel af en toe de stoere vent uit hangen natuurlijk. Met 70 een flauw bochtje nemen en nog wat gas overhebben doet het altijd wel lekker.

Vervolgens was Chiang Mai aan de beurt, nu was Sukothai al vrij, wat zeg ik, rete toeristisch.. Chiang Mai leek wel een Europese enclave. Alsof er nog wat kolonialisme was achter gebleven. Maar belangrijker was natuurlijk dat mijn lieve vriendinnetje alweer 24 werd! En omdat te vieren heb ik d'r samen met d'r moeder op een drie daags retreat in Panviman Spa Resort getrakteerd. De weg er naar toe was al top met executive taxi chauffeur George die drie keer bijna zijn onsluitbare mond voorbij prat omdat 'ie het allemaal zo leuk vond.

Over leuk gesproken.. luieren aan het zwembad van vier niveaus terwijl je wacht op je broodje gerookte zalm met een truffelsaus is al niet verkeerd, als je dan ook nog is een spectaculair uitzicht hebt over een valei van rijstvelden die zich, alsof ze het express doen, vullen met een magische nevel van mist terwijl je net van je hot stone massage van 150 minuten terug naar het zwembad bent gereden in een golfkarretje om je weer met een boek langs het zwembad te leggen. En dit alle voor de prijs van een Formule 1 hotel in Frankrijk denk ik toch dat je best een goed vriendje (en moeder) bent! Nou was het natuurlijk ook geen ramp dat ik mee ging maar dat was puur bijzaak natuurlijk. Ik hou daar helemaal niet van, al dat luxe geluier en op je wenken bediend worden.

Op de terug weg richting Chiang Mai kwam onze grote vriend George ons weer ophalen en wachte geduldig terwijl wij Tiger Kingdom bezochte, een uur wachten leek lang, maar om vervolgens in een kooi te staan met drie volwassen tijgers, van 170 kilo de kat, is natuurlijk wel machtig. Ik zal in dit geval de foto's maar laten spreken. Mijn allergei voor katten bleek niet van toepassing op tijgers dus ik wilde maar al te graag een pasgeboren tijgertje van 5 dagen meenemen. Als laatste bracht George ons nog naar een Karen Hill Tribe Villege, met van die lange nekken, waar je voor 500 Bath (15€) aapjes kon kijken, een beetje hetzelfde gevoel als bij de echte aapjes en olifanten. Ik had niet het gevoel dat ze het zelf leuk vonden, ze leefde natuurlijk van de inkomsten van toeristen die shawls en dergelijke 'handgemaakte authentieke' prullaria kochten die je nooit meer ziet zodra je thuis komt, maar toch had ik het idee dat ze waarschijnlijk zonder het hele toerisme gebeuren en stuk gelukkiger zouden zijn.

Onze laatste activiteit rond Chiang Mai was een twee daagse motor trip langs een prachtige route door heuvels en bossen. De eerste dag zijn we naar nog een Hilltribe geweest maar ook deze was door toerisme verpest (oh die irone) want er waren alleen maar kraampjes. Ook nog een tempel aangedaan vanaf waar je prachtig uitzicht had over Chiang Mai. Tevens, dat scooter rijden, we worden er steeds beter in. De Thai zitten vaak met z'n 3'en op 1 scooter. Papa rijdt en sms'ten of belt, moeder eet een bakje noodles met beide benen aan één kant terwijl ze zich niet eens vasthoudt, en het kind staat half over het stuur. Dus voor ons was het al een hele overwinning dat ik mocht rijden terwijl Steef een warme banaan at! Enfin, 20 kilometer verder waren we toen de schemer inviel een beetje hopeloos op zoek naar een slaapplek en gingen we van vol naar gesloten hotel om uiteindelijke per toevel uit te komen bij één van de beste en olifant vriendelijke olifanten kampen van Thailand, Patara Elephant Camp. Je kan hier voor 150 € de hele dag voor je eigen olifant zorgen en pas als je het vertrouwen van de olifant hebt, mag en kan je er op rijden, dat dat soms een paar uur kan duren moet je maar voor lief nemen. Over lief gesproken, zie de foto's van ons met een olifanten moeder en haar dochtertje van 5 dagen (!) die heel speels was en nog amper op zijn pootjes kon staan! Uiteindelijk voor een schappelijke prijs nog een resort gevonden met een kingsize ter grote van mijn studentenkamer, en dat is maar licht overdreven. Je kon er met 4 man prima in slapen. De tweede dag op onze motor zijn we nog een beetje op avontuur gegaan, ik had een leuke weggetje gevonden, dacht ik, toen ik net op de kaart keek stond er 'Rain Season - 4WD only', gelukkig was het bergaf en regende het niet want met mijn 1VGZPWD (1 Very Glad Zonder Profiel Wheel Drive) was het anders misschien niet goed afgelopen, wat was ik, en de motor, blij toen we weer heerlijk asfalt onder onze kont hadden.

Uiteindelijk na nog wat schoten gelost te hebben met een Smith & Wesson .38 Magnum weer aangekomen in Chiang Mai en vroeg het nestje in gedoken, de volgende dag aan het eind van de middag kwam George, dit maal in een gewone taxi, ons oppikken om ons naar een hotel dichterbij het vliegveld te brengen, want de dag daarna vlogen we om 7 uur naar Bangkok. Prima hotel, alleen een fiasco met een bloedvlek op de deken van Stéphanie, na drie keer vragen en het laten zien van foto's en ander gezeik kreeg ze pas om 23 uur een nieuwe deken, dit keer met bruine vlekken. Dat moeten ze bij Steef niet proberen, weten ze nu bij Hostels.com., Hotels.com, Booking.net, Ebookers.com. Tripadvisor.org en de manager van het hotel. Toch de volgende morgen 50% refund maar wel slecht voor een 4 sterren hotel :S.

Flashforward naar de hel.

05:30 wekker, gemoedstoestand redelijk naar omstandigheden.

06:15 shuttle bus naar lounge mini luchthaven, prima, gratis sapjes

07:00 vlucht bij nooduitgang, top. Luidruchtige Amerikanen, minder top.

08:30 bellen naar hotels en guesthouses op Koh Samed, onhanding, gebrekking engels, maar succesvol.

10:00 taxi naar busterminal, airco in, airco uit, lekker

12:00 vertrek busrit naar Ban Phe, slap excuus voor airco, helemaal achter in boven op de motor, super warm! Irritante Chinees voor me die niet stil zit. Kutreis, zou 2,5 uur duren werd ons verteld.

17:00 aankomst Ban Phe. Bootje boarden die naar het eiland gaat, lekkere zon, lekkere wind, boven op het dek. Begint er op te lijken.

18:00 Ao Phai Guesthouses, drie Thai snappen het niet. Ik heb toch echt vanochtend gebeld en geboekt. Of ze een kamer hebben, hier is de sleutel, 50 meter een heuvel op met mijn koffer over grind en stenen, Steef nog beneden, blaffende hond op veranda hutje #18, 50 dode vliegen op het bed. Vrouwtje zegt 'ow, you want a clean room?' Ik moet me inhouden om die sleutel niet tegen d'r hoofd aan te flikkeren.

18:30 iPhone -> Agodo App -> Creditcard -> Nieuw hotel -> Airco -> HEERLIJK! Wat een dag!

20:00 Eindelijk bijgekomen, waar gaan we heen vraag ik aan de eigenaar, Ploy Thalay zegt 'ie. Ok zeggen wij, er op af. Top locatie, op het strand, verse vis van de barbecue, verse kokosnoot, litertje bier, waterpijpje gepaard met een grootste vuurwerk door de eerste gespierde Thaise mannen die ik heb gezien, konden nog 2 keer in mij, maar toch, A for effort.

22:30 Plat

En toen werden we wakker om een uur of 10, ben ik het dorpje in gegaan om twee Quad's te ronselen. 40€, geen verzekering, geen gemauw maar gewoon gaan. Toch wel lekker dat Thailand. Laagje 95+ deet, laagje 30 UV en knallen. Hele dag zoet geweest, echt geweldig, eiland van zeven kilometer met misschien 100 meter asfalt. Toen ik mijn quad had gehaald en tegen Steef zei dat ze achter op moest komen zitten om die van haar op te halen zei ze dat ze er niet aan begon, er staat dat je geen passagiers mee mag nemen! Toen dacht ik dat het een hele lange dag zou worden, gelukkig heeft ze mijn ongelijk bewezen en heb ik me geen moment in hoeven te houden, geen kuil of plas te diep, geen zandpaadje te stijl, Steef ragde overal zo doorheen! Gelukkig had ze waarschuwing over verplichte helmen niet gezien, want die hadden we niet.

Welterusten.


foto's @ http://gallery.me.com/stijnvermeul en/100078
Duurt alleen lang! Sloom internet heeft 7 minuten per foto nodig, en ik ga zo naar het strand dus de foto's komen wellicht op een later tijdstip!