Foto´s: http://www.mijnalbum.nl/Album-7MLZBOFV-Foto's-van-Vakantie.html

(de foto's van Ninh Binh en Ha Long Bay zijn beperkt, aangezien ons geheugenkaartje crashte, en mijn laptop Sze's exotische Aziatische camera niet begrijpt).　

Xin chào tu Viet Nam!

Mijn lieftallige partner heeft u op de hoogte gesteld van het fenomeen de 'Vietnamese slaapbus'. Hier noemen ze dat '5 star luxury limousine', wij korten het vrij simpel af als 'veevervoer'. Dus toen ik Stijn met bloeddoorlopen oogjes en wallen tot onder m'n oksels na 14 slapeloze uren vastklampte en siste "Dit... nooit... meer", boekten we voor de volgende lange reis (14 uur) een slaaptrein. Eerste klas, soft sleeper, geen halve maatregelen. Euforie alom! Hollanders, bedenk dat de tweede klas NS tienmaal luxer is, maar na de bus-martelgang was (atheïstische) ik bij het aanzien van 2 normaal-formaat-stapelbedjes in staat om uit vreugde te bidden tot God, Allah, Boeddha en Vishnu in één groot complot. Een fles wodka en ons talent om in elke mogelijke context drankspelletjes te improviseren maakten de reis een heus feest. En toen ik in het ochtendgloren de soep uit m'n oogjes wreef was daar Ninh Binh.

Dit dorpje had ik door gedramd. De mannen (meervoud ja, gynaecoloogje Sze reist nog steeds luidruchtig met ons mee) wilden liever direct in Halong Bay op een jetski stappen, ik had echter foto's gegoogled van dit unieke stukje natuurschoon. Klopje op mijn eigen schouder, want het was 'epicdary': epic & legendary... inderdaad, Stijn is nog steeds geen ster in woordgrappen. Nu hebben we al door heel wat Aziatisch natuurschoon heen gescooterd, maar mijn bekkie blijft openvallen van al die verbluffende stukjes aarde die Moedertje Natuur in dit werelddeel heeft neer gekwakt. Opnieuw huurden we 2 dagen een brommertje, en boemelden we langs groener dan groene 'paddies' (rijstvelden), oma'tjes die langs de straatkant eenden de strot door sneden, omgekantelde bussen, scooters met 3 geslachtte varkens op de bagagedrager, en kindjes die met grote bruine ogen nieuwsgierig naar ons gluurden vanuit hun bamboe-huisjes. Summum was toch wel de boottocht door het bizar gevormde berglandschap van Tam Coc: door de waterlelies, langs blatende berggeiten en pal door de grotten (waarbij we dankzij de hoge waterstand tijdens de monsoon vaak languit gestrekt in de roeiboot moesten gaan liggen om geen druipsteen voor onze kanis te krijgen). Bich Duong, een uit een rots gehouwen tempel met uitzicht, was ook een goed idee.

Om onze volgende bestemming Ha Long Bay te bereiken maakte Sze 2 dagen later de fatale fout om een minibus te boeken. "Schatje, wakker worden, je kan doorslapen in de bus" - Stijn's eerste grap van die dag. Op een tijdstip waarop ik tijdens m'n studentenleventje normaliter de kroeg uit werd geveegd, propte een schriel menneke ons achterin een roestig vehikel. Nu passen er over 't algemeen 2 Aziaten in mij, en 4 in Stijn (wees gerust, we hebben het niet uitgeprobeerd)... dat gegeven gecombineerd met de algemene minachting van bus-chauffeurs voor alles wat blank is: et voila, we zaten op de krapste plaats, beenruimte-loos op wat Duitsers gestapeld. Terwijl Sinatra "that's life" uit m'n iPod tetterde, vroeg ik me geïrriteerd af of die oetlul ooit per bus door Azië had gereisd. Pas toen m'n Metallica-maatjes uitschreeuwden: "The earth becomes my throne, I adapt to the unknown, by myself but not alone" voelde ik me pas gesterkt in mij motivatie de wereld rond te reizen. Alle gouden strotjes op een stokje, wat was de bestemming de reis waard! Een speedboat dropte ons op eiland Cat Ba: de hemel trok open, de thermometer barstte praktisch uit z'n voegen en de glimmende visjes staarden ons vanuit de zee smachtend aan alsof ze wilden zeggen "hier zijn we, schuif ons maar lekker op de BBQ". Na dit gulzig in de praktijk te hebben gebracht bezorgde een diepe slaap ons de energie die we voor de volgende dag nodig hadden. Nee, geen deadline, geen tentamen, geen sadistische wekker die je rechtstreeks naar die tiran van een werkgever dirigeert... kayakken stond op de agenda, verschil moet er zijn. Die tropische fantasie van witte verlaten strandjes afstekend tegen een azuurblauwe zee en adembenemende geërodeerde rotsen (het beeld dat ongetwijfeld deze middag vluchtig aan je voorbij trok toen je geërgerd je ogen sloot toen de grauwe regen tegen de ruiten van je stoffige kantoor sloeg)... Jahaaaa, stel je daarin een kayakje voor met een bezonnebrilde Stijn & Steef, duimpjes in de lucht en bezaaid met zomersproetjes, en je hebt een accuraat beeld van de situatie.

De volgende dag huurden we een brommertje, want dat hadden we nog nooit gedaan. Opnieuw natuurschoon, opnieuw Easy Rider sentimenten, aan deze aangename sleur kan ik wel wennen. Aangezien Dr. Sze met stip doorgaat voor de meest enthousiaste k*ttenkijker in z'n vakgebied, zocht hij ook hier een vochtige grot op (nee pa, dit heb ik niet gezegd). De vleitige Vietcong had namelijk een compleet ziekenhuis uit een grot gehouwen, zodat ze hun door Amerika neergeknalde guerilla-strijders in 't geniep konden oplappen. Zie hier het bewijs dat al die jaren in de jungle de creativiteit ten goede komt, way to go Uncle Ho! En als je hier de gulzige locals toewappert met wat smeergeld zijn ze tevens niet te beroerd om 's avonds een onschuldig kampvuurtje te tolereren. De meewarige scene van een knapperend fikkie, strand en wat gezelligheid uit de fles sprak meerdere voorbijgangers aan, dus al snel zaten werden we vergezeld door Team Amerika en Team Bingedrink (ook wel: Team Engeland). Hmmm... ik herinner me een vaak verteld familie-trauma van de Vermeulentjes omtrent Stijn, bier en een tent... denk die tent weg, en zie daar: Stijn's wandeltocht richting hotel.

De ochtend was voor 't arme ventje dan ook meedogenloos, want om 8 uur stond ons privé cruise-schip al in de haven... zwaar leven. Omdat de kosten in Azië altijd de mondhoeken altijd omhoog trekken, was een dergelijke luxe deze (voormalige) studentjes prima gegund. Woorden komen hier eigenlijk tekort. Het gevoel van dit overdonderend oogverblindende landschap ervaren tijdens een duik tussen 't heldere koraal, terwijl een privé-chefke de zojuist neergeknuppelde visjes in grote getalen voor je BBQ'd... dat is voor de thuisblijver onmogelijk te bevatten. Sorry.

Natuur wisselt altijd lekker af met wat stedelijk vertier: Ha die Noi! Vietnamese bus-hufters en taxi-teven dreven ons in de armen van 2 Joodse Israëli's en een guitig IJslands-half-Deens-nu-Zweeds koppel... en 4 uur bussen ging nog nooit zo snel voorbij. Met 't saamhorigheidsgevoel van een kudde hippies op LSD boekten we maar meteen vol vertrouwen een gezamenlijke dorm gevuld met stapelbedjes. Maar voordat deze pyamaparty kon losbarsten werden eerst de clubs onveilig gemaakt. Het Aziatische uitgaansleven deed me nog 't meest denken aan de Lollipop (Tilburg's lokale gayfeestje), dus ik was in m'n element. Waar in Nederland de extatische swingnichten de heteroseksuele bierhakkende boerenpummels het nakijken geven in de kroeg, zo is in Vietnam elke jochie gezegend met losse heupjes. Man of vrouw, pielemuis of puta, iedereen kronkelde wild door de zinderende dansmassa. Anti-climax was toch wel dat middenin een beukende tophit die niet had misstaan op 't Eurovisie Songfestival, de volumeknop resoluut werd uitgedraaid. In plaats van een melancholische afsluiter van Guuske Meeuwis ("... en dan denk ik aan Brabant, want daar brand nog liiiicht"), sommeerden een leger agressieve agenten het beschonken publiek middernacht (al!) met gummieknuppels naar buiten. Kroeg voor kroeg, zonder genade. He gezellig, communisme.

Aangezien wodka hier goedkoper is dan de red bull, was de ochtend een zware. Verder dan een kop cappuchino en een rondrit in een zwakzinnig toeristenbusje zijn we dan ook niet gekomen. De fantastische import-Zweden deelden echter met ons de passie om op de meest stompzinnige manieren op andermans vakantiekiekjes te verschijnen, dus de middag werd hilarisch ingevuld. Cultuur hebben we niet gesnoven... maar foto's van Stijn met een Chinese bejaarde op z'n schouders, Gudrun (jazeker, zo heet ze) en ik kwijlend naast een kersverse bruid, en een in scene gezette aanrand-reportage met een giechelende Jap, zijn rijp voor 't nageslacht.

Helaas gingen Ms. Ikea & Mr. Knackebröd een dag later al door naar ´t uiterst noordelijke Sapa... maar aangezien wij mentaal incapabel waren om opnieuw 10 uur heen én terug te reizen, bleven we lekker een aantal daagjes relaxen in fijn Hanoi. Toen Stijn in een verliefde bui de straat op ging om ontbijt op bed te scoren voor z'n meiske (red.: moi), enterden enkele motormannetjes z'n roze wolk met koopjes omtrent drugs en voordelige wipjes (je kunt ze ook geen seconde alleen laten)... maar dat maakte de dag er niet minder op. Na wat rond geshopt te hebben voor jullie, favo familie, taaiden we af naar de "Temple of Literature". Op deze plaatselijke interpretatie van een universiteit bezichtigden we de studie-omgeving van voormalige intelectuelen, waar zij hoogstwaarschijnlijk net zo wanhopig Confucius in 't koppie wilden stampen als ik voorheen Pine & Gilmore en Kotler. Na een maaltje aan tafel bij een mixje Vietnamezen en Maleisiërs (reisvoorbereiding!) ging dit trio door naar een stijlvolle live jazz lounge. Sapje links, waterpijpje rechts, now THAT's life Sinatra!

In de Hanoiaanse (?) dagen die volgden was 't voornamelijke lome luiheid wat de klok sloeg, me n'ebbe de tijd aan ons eige! Ontspanning staat in mijn woordenboek synoniem aan cultuur (en inmiddels loopt Stijntje d'r ook warm voor, of houdt 'ie die act goed vol), dus de 3e dag werd achtereenvolgens gevuld met 't 'Women Museum', 'History Museum' en de politiek-correcte film 'Burma VJ'. In 't eerste programma-onderdeel leerden we meer over het zware leven van de Vietnamese vrouw, waarin vaak de rol van alleenstaande moeder van 5 kinderen, huisvrouw, straatverkoper, boer en zondebok van de samenleving in 1 persoon samenkomen. Het geschiedenis museum was daarentegen niet echt om over naar huis te schrijven (wat ik nu dus wel doe). Het riekte een tikkie te sterk naar 't gemiddelde Gymnasium-Juvenaat-"schoolreisje" waar ik elk kwartaal weer aan de haren mee naartoe gesleept werd: potscherven, Latijnse inscripties en pre-historische potten en pannen vallen nou niet bepaald onder de categorie natte tienerdromen. s' Avonds had de fraai gefilmde, maar erg confronterende reportage over volksopstanden in Birma ( http://www.youtube.com/watch?v=V08EBWQLzyU ) ons wel in de ban... en hoewel we buiten een oppervlakkige 'vakantieman-vakantie' ook graag een diepgaandere, zinnigere reis willen maken, realiseerden we ons nu toch dat we er goed aan hadden gedaan de Birma-reisplannen tijdelijk in de koelkast te zetten. Met een traditionele Vietnamese massage werd de dag afgesloten: hoewel Sze en ik ons persoonlijk meer voelden alsof maffioso Al Capone ons als schietschijf had gebruikt, Viola Holt over ons heen had gerold en Hulk Hogan ons verder had afgewerkt (die psycho's kraken je ribbenkast, for gods sake)... spinde Stijn als een rooie kater en stelde hij monter voor om de dag later terug te keren.

De laatste dag werden we herenigd met 't Zweedse enclave, en slenterden we met Gudrun en Kaj naar (weer) een oorlogsmuseum en 't mauseleum van Ho Chi Minh. Helaas was z'n gebalsemde lijkje op vakantie in Rusland, dus we konden snel naar huis om ons koffertje in te pakken voor de 8e vlucht op rij.

Vol reislust stapte we gisteren in ´t vliegtuig richting Maleisië. Van dong naar ringgit, noodles naar halal, boeddha naar burka, en van een kippentaaltje naar iets wat meer klinkt als een soort tropisch Haags (bagasi, teksi, komunikasi)... maar met dezelfde aangapende, starende blikken die vooralsnog élke Aziaat ons ongegeneerd toewerpt. Diezelfde reislust werd echter snel in die kiem gesmoord toen we vrolijk aan de balie van 't hotel meldden over enkele dagen door te vliegen naar India. "I don't want to disappoint you, but 99,99% of the visa applications for India are rejected, India just changed its visa-policy." Ofwel, de grootste 'disappointment' van de afgelopen 8 maanden, waarin we normaliter maar met wat flappen hoefden te zwaaien of elk willekeurig visum werd blindelings naar je toe gesmeten. Strijdvaardig stroomden we een vandaag tóch naar 't Indische visumbureau van de ambassade, de Nederlandse ambassade, belden en mailden we de Indische ambassades in Den Haag en Singapore... om hetzelfde verhaal als pijnlijke kanonschoten op ons afgevuurd te krijgen: Visa worden alleen uitgedeeld in je geboorteland, en gaan onnozel genoeg direct in zodra je 't hebt aangevraagd... kortom: het is onmogelijk om India aan een wereldreis toe te voegen, tenzij je er het spits mee afbijt. Met zo'n attitude blijf je natuurlijk straatarm, verrekte snorries! Alleen Mr. Jakarta beloofde ons telefonisch dat er mogelijkheden waren, zij het met haperend, aarzelend gebroken Engels. Make that the cat wise, we kennen Azië inmiddels een beetje, en "jes jes, ies possiebol" betekent vaak "nee, geen idee, flikker op k*t-toerist". Forums op internet bevestigden dit. Conclusie: we annuleren onze vlucht naar dit hol van bureaucratische chaos, slikken het financiële verlies (hoppa E200 door de plee, flshhh'') en reizen lekker verder door Maleisië en vliegen vervolgens rap naar Indonesië. Dikke vinger!

Salam dari Malaysia!

Foto´s: http://www.mijnalbum.nl/Album-7MLZBOFV-Foto's-van-Vakantie.html