Foto´s die jullie nog tegoed kregen van Stijn's vorige bloggie: http://www.mijnalbum.nl/Album=IDYP RHTW

Foto's van deze blog: http://www.mijnalbum.nl/Album=AKKP IFK6
(de blog-fotoverslagen zijn een stuk uitgebreider dan de Facebook-versies, komt dat zien komt dat zien)


Laa kàwn khâ Thailand... Johm riab sua Cambodia! Vrij vertaald: Thailand, HOUDOE, ge kunt de groeten krijgen uit Cambodja k*t! Zoals mijn lieftallige partner tevens beste kameraad (bluhhhrrrgggl) u vooraf meedeelde, Koh Samet kreeg Brabants gezelschap. Beetje rondhengsten op quads, met een speedboat het koraal aan diggelen racen waar we later weer met een snorkel en duikbril tussen dobberen... we hielden 't goed uit daar! En mam, je wilt vast horen hoe ik in paniekerige doodsangst nagenoeg mijn snorkel inslikte toen ik lustig vlak boven een meterslange python dreef. Dus gisteravond aten we slang a la carte, we pakken ze!

Maar lieve lezers: als reiziger ben je niet alleen van bestemmingen aan het genieten, maar vooral - goh typisch - ook aan het reizen. Dus toen we per kraggebootje, minibus, bus, tuktuk en taxi in Cambodja aankwamen liepen we inmiddels rond als prins Klaus met de wallen van Willibrord Frequin. Alles waar je dan als vermoeid wrakje op hoopt is een oase van rust, vrede en ach waarom ook niet, een welkomstkoortje die al zingend een kokosnoot en bloemenkrans naar je toe slingert. Juist, tot zover de ideologie. Wij kregen Poipet. Lieve mensen, Poipet is het kontgat van Cambodja. Sluit je ogen en denk aan alles wat slecht is in de wereld (geweld, armoede, corruptie, intimidatie, vervuiling)... dát komt allemaal bij elkaar in enkele vierkante kilometers, en dit vunzige verbond heet Poipet. Het vooraf geregelde visum beschermde ons van alle pogingen tot schaamteloze afzetterij die al ver voor de grens begonnen, maar helaas blijf je als blanke een bankbiljet op pootjes. En benadermethoden zijn niet bepaald subtiel: als een stel strontvliegen zoemden de taxichauffeurs op ons af, van zich afblaffend als pitbulls. In een land dat is gebrandmerkt door dictatuur en armoede, worden de inwoners gedrilld als kleine dictatortjes vechtend voor eigen belang... dat werd me pijnlijk duidelijk de eerste minuut op Cambodjaans grondgebied.

En dit bedrukkende gevoel bleef de rest van ons verblijf in Siem Reap, Battambang en Phnom Penh aanhouden. Niet alleen door de verzengende 40-graden-hitte, die elke fysieke inspanning in de kiem smoort. Maar voornamelijk door de kinderbordelen ($2-pedo-paradijs), waar jij als 'luxe-toerist' in een tuktuk wordt langsgereden... door de straatarme moeder die boos op de ruit van de supermarkt bonkt en je sommeert melk te halen voor d'r verhongerende baby, terwijl jij lijm koopt voor je reisdagboekje... door de gammele hutjes en pauperige lekkende schuurtjes waarin je hele gezinnen ziet slapen, terwijl jij naar je comfortabele hotel wandelt. Dit is Cambodja. Thailand in het kwadraat: niet alleen zit een gezin van 2 ouders en 2 kinderen op 1 scooter, mams houdt al rijdend ook nog het infuus omhoog dat eindigt in het armpje van haar dochter (ik wou dat ik 't verzon!).

Dat dit geen standaard vakantieman-gezellig-he-vakantie was realiseerde we ons snel, dat dit naast een belangrijk stukje besef en wijsheid ook een real-life geschiedenisles is des te meer (jaja ik wordt oud en stoffig, 24 schoon aan de haak). Zo hobbelden we richting het oorlogsmuseum, waar de moordmachines dampte in de Cambodjaanse hitte. Voor de mensen die 't even kwijt zijn, de recentere Cambodjaanse geschiedenis in een zucht (of 4):

Jaren '60: Vietnamoorlog, Cambodja neutraal, maar republikeins Noord-Vietnam/US vallen vanuit Cambodja 't communistisch Zuid-Vietnam aan ... 1970: republikeinse Lon Nol stoot heerser Sihanouk van de troon ... Sihanouk 'pissig' en niet meer neutraal, spant samen met 't brute, communistische Khmer Rouge (o.l.v. Pol Pot) = begin Cambodjaanse Burgeroorlog, burgers moorden elkaar in eigen land compleet uit ... Khmer Rouge wint, loost Sihanouk en voert een genadeloos schrikbewind om een 'agrarische communistische samenleving' te vestigen: iedereen moest als slaaf 15 uur per dag werken in bittere armoede, iedereen die dat niet kon (kinderen, baby's, veel vrouwen, hoogopgeleiden, ouderen etc.) werden zonder pardon gemarteld en vermoord. Dit ging de geschiedenisboeken in als de 'Killing Fields'.

Na 3 jaar: machtverschuiving naar Hun Sen (Cambodian People Party), die nog steeds aan de macht is. Hun Sen is ook niet zo'n gezellige knaap. Deze lulhannes controleert de gehele pers, loodst drugsbaronnen door 't land, devalueert de riel door scheepsladingen zwart geld* en heeft behoorlijk wat bloed aan z'n handjes. Granaten naar aanhangers van de tegenpartij gooien en journalisten martelen en afmaken, dat soort kuren. De politie en 't leger zijn z'n handlangers en in plaats van veiligheid verspreiden ze terreur, schuimen ze de bordelen af en verpatsen ze kleine kindjes. Het Oorlogsmuseum is dan wel geen Efteling, maar zeker een bezoek dat je onmogelijk kan skippen.
* de riel is daarom door de inwoners grotendeels vervangen door de Amerikaanse dollar.

Is het dan alleen maar armoe en ellende? Neije! Metselen, dat konden die baasjes wel. Hoewel 't gros is neergemaaid door de Khmer Rouge, zijn de tempels stug overeind gebleven. En zoals de Thai meer Boeddhabeeldjes hebben dan inwoners, zo bouwden de Khmer tempels ter grote van heel Halsteren (of Nederwetten/Goirle, kies uw referentiekader): tadaaaa Angkor! Nou en ik kan u zeggen, tempels hebben we gezien, kilo's met tempels, bakken met tempels... "Ik heb zoveel tempels gezien, dat kan een mens niet aan, ik heb zoveel tempels gezien, ik kan bijna niet meer staan" --> http://www.zideo.nl/playzideo/6b34 69546f566871 , minuut 10:00, wie kent 'm niet! Hoewel sommigen (ik verdenk de Duitsers) er dagen, wat zeg ik, weken spenderen, vonden wij 1 dagje wel welletjes. Maarrr, het moet gezegd, hier kan 't Bergse Peperbuske toch niet tegenop (al vraag ik me af of Angkor Wat met een boerenkiel nog steeds de blits maakt).

Het laatste dagje Siem Reap werd gespendeerd op een zijde-boerderij. Dan kunnen de heren Dolce & Gabbana en madame Coco hun poenige desistukjesgn uistallen in de Milanese etalages... die worden voornamelijk door behoeftige Aziatische handjes in elkaar geknutseld (ook al staat er fier 'Made in Italy' in gestikt, dat kan al met 10% van de productie in eigen land). Afijn, wij weten nu hoe! Althans, ik... Stijn vond het zo zinderend dat 'ie zich maar concentreerde op 't opkanen van de zijderups. Inderdaad ja, zo'n witte, rimpelige larve... en maar afvragen waarom we toch telkens aan de race zitten.

Na een kort nachtje propte de innemende mr. Hak (van Hak's Guesthouse, wittewel) ons in een afgeladen busje richting boemelbootje. We hadden ons namelijk ingeschreven voor 'Cambodia's most stunning boattrip' richting Battambang. We kregen wel waar voor ons geld, maar liefst 7.5 uur mochten we genieten van de houten martelstoeltjes en brandende zon. Maar het was me een avontuur! Door landschappen die ik alleen uit schoolboeken ken, door dorpen waar poedelnaakte spelende kindjes stuk voor stuk uitzinnig zwaaide naar deze merkwaardige blanke meute, langs aanmerende kano's waarvan af en toe een Cambodjaan of postpakket de boot in werd gemikt, de kloeke vaarman voer dapper door. En als je met je boot van 3m breed eigenlijk door een waterweggetje van 1m moet? Dan hengst je 'm er toch gewoon met brute kracht doorheen! Als een slagschip door de Zoom, als Oprah Winfrey in de broek van Paris Hilton. Het feit dat alle passagiers gedurende 1 uur genadeloos afgeranseld werden door de naar binnen zwiepende takken was bijzaak... en ook het feit dat z'n spiegels aan gruzelementen sloegen stopte de man niet om met bebloede klauwtjes stug door te navigeren. Het toiletbezoek bij een aangeankerd vlondertje was ook een (hopelijke) once-in-a-lifetime-experience. 'Toilet'bezoek mag met recht in 't rijtje 'hyperbolen'... de pispot schitterde namelijk van afwezigheid. Het van planken en golfplaat in elkaar getimmerde kooitje had een gapend gat in de vloer, 1 meter boven waterniveau, waarboven je in hurkstand je gele waterval linea recta in de rivier mocht gieten (waar de kids ook in zwemmen, en men tevens de witte was onderwerpt aan 't wasbordje). Als achtergrondgeluid hoor je je buuf gezellig plonsend d'r grote boodschap aan de riviergod offeren... evenals 't gegier van ene S. Vermeulen die een actie-reportage maakt van jouw donatie aan de plaatselijke waterbron. Azië, heerlijk intiem. Toch had ik deze expeditie voor geen goud willen missen, en compenseerde het volledig voor 't nauwelijks opwindende Battambang.

Battambang wisselden we dan ook 'snel' in voor de hoofdstad Phnom Penh (alhoewel, de tijd gaat tergend langzaam in een bus deinend op de Cambodjaanse karaoke-toppers). Alvorens de introductie te hebben gelezen in boekje 'Off The Rails In Phnom Penh: Into The Dark Heart Of Guns, Girls And Ganja' was ik ietwat huiverig: "Phnom Penh is an anarchic festival of cheap prostitutes, cheap drugs, and frequent violence. [...] For an individual coming from a modern, Western society, it is a city where the immoral becomes acceptable and the insane becomes normal." Hoewel het centrum de laatste jaren enorm is gemoderniseerd met hulp van de voormalige Franse kolonialistjes, voldoet deze beschrijving nog exact. Zo kwamen Meneer & Mevrouw Reiziger aan in een knus pizzeria'tje... terwijl een kwabbige, kalende pad z'n arm om een veel te mooie Cambodjaanse sloeg, en aan z'n ruftende overbuurman uitlegde hoeveel voorgaande prostituees hij er diezelfde dag er voor $2 van langs had gegeven, bestudeerden wij de kaart. Hmmm apart, pizza's: non-happy, medium happy, en extra happy? Ja, je raad het goed, de boel wordt gemarineerd met enkele ladingen marihuana (ganja). En voor $5 kunnen de liefhebbers een hele kilo in 't vloei rollen...

Geweld hebben we bij de straatarme, maar vaak breedlachende Khmer nog niet gezien. Helaas wel de resultaten ervan... Choeung Ek is de plaats waar rond de 2,5 miljoen mensen bruut werden doodgeknuppeld en onthoofd, ofwel: de Killing Fields. Geloof me, het in je geschiedenisboek lezen heeft niet het effect van er middenin staan. Tussen de massagraven waarvan de kleding van de slachtoffers nog uit de aarde omhoog steekt... naast de ontelbare schedels van slachtoffers die je met holle ogen aanstaren... voor de 'killing tree', de boom waartegen baby's en peuters werden doodgeslagen om het tuig van Pol Pot te behoeden van mogelijke wraakacties in de toekomst. Zijn mensen hiertoe in staat?

Ik hoop dat iedereen die dit leest niet meer mauwt over een verregende zomervakantie, zanikt over een saaie scriptie / kantoorbaan, of mekkert over trage treinen... exact 9673 km verderop is een land waar broodmagere peuters keihard werken tot middernacht, waar zo'n 35000 prostituees besmet zijn met HIV (maar liever over 10 jaar sterven aan aids dan morgen aan honger), en elke inwoner dag in dag uit leeft met de rauw van meerdere vermoordde familieleden waarvoor nooit een begrafenis is geweest.