Hoopje foto´s:

http://www.mijnalbum.nl/Album-VHGJWSUN-Foto's-van-Vakantie-Thailand.html

"What happens in Vegas stays in Vegas, but what happens in Bangkok can't even be imagined" (The Hangover II). Een leuke leus, maar al in de eerste Aziatische minuutjes werd deze dronkemanswaarheid bekrachtigd. "You wanna see ping pong show?" - "Ehm, the sport?" - "Yes yes, ping pong with super pussy". Welkom in Bangkok, baby. En geen zorgen, als je niet van ping pong houdt weet de superpoes ook nog wel raad met sigaren en schiet 't tevens bananen... zo legde een oud besje me met een tandeloze glimlach uit. Gelukkig maar.

Azië is goedkoop. Belachelijk goeiekoop! Dus met onze nieuw vergaarde rijkdom besloten we dan maar meteen een 5*-hotelletje er tegenaan te ketsen. Kan iemand me uitleggen wat er lollig is aan backpacken in zweterige hostels, als je voor letterlijk een paar euro'tjes meer kan ontwaken in een kingsize bed, terwijl een man in 'n pinguinpakje ontbijt met zilver servies komt brengen? Ik snap ze niet, die berugzakte stakkers (je kent ze wel, die knakkers die als een soort quasimodo's zowel voor als achter een torenhoge 'backpack' meezeulen, vaak gepaard gaande met geile bergschoenen en witte sportsokken). Na een verkoelende duik in 't zwembad kachelde een deurloze bus ons richting Wat Pho, een tempelcomplex met een slapende Boeddha van 46 meter (of nouja, volgens mij was 'ie op weg naar nirwana of ergens in de richting, maar dat deed onze gouden vriend liggend). Vrolijke jongens trouwens, die Boeddhisten. Waar onze doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg-protestanten hun kerkjes versieren met soberheid en eenvoud, kwastte de Thaise bevolking hun heiligdommen vol als ware het een Klimt-schilderij. Doe mij die maar! Na nog wat geshop (kasjmieren shawls voor 4 euro winkelen lekker weg) waren we compleet uitgeteld. Ik herinner me enkele psychologie-colleges over de verschillende lagen van het bewustzijn... de kern van dat gewauwel was dat een overdosis aan impulsen (= neonlicht, voorbij zoemende tuktuks, bronstige ladyboys) die je niet bewust waarneemt, wél stuk voor stuk worden opgeslagen in je onderbewustzijn waardoor je hersenen dus op volle toeren werken. Resultaat in Bangkok: je breintje wordt lichtelijk overspannen en je krijgt het allemaal niet meer bij elkaar in 't koppie. Wat ik eigenlijk gewoon wil rechtvaardigen: een dagelijkse Thaise massage is gewoon pure noodzaak, mensen. Helemaal als je na een uur 7 euro afrekent.

Na een coma-slaap die de jetlag vereiste zetten we de volgende dag koers richting de Chatuchak markt. In onze Lonely Planet bijbel beschreven als 'mother of all markets', ik zeg: bijzijn is meemaken. En inderdaad, Chatuchak houdt van overdrijven... In plaats van 25 kraampjes had 't 25 'afdelingen' bestaande uit elk zo'n 800 kraampjes. Zo ook afdeling 'jurkjes, rokjes en topjes' (hoera!), die kleding verschafte in de standaard Thaise maat: maat breinaald (boeee!). Prof als ik ben scoorde ik toch nog even een kledingrekje vol en kon Stijn met z'n nieuwe 'Ray-ban' in stijl naar het avondprogramma: Thaiboxen! Moest even natuurlijk. Na 3,5 uur joelen en oehww'en (bij rake klappen) terwijl 2 Thai'kes elkaar aftuigden, moest ik er zelf aan geloven tijdens een genadeloze Thaise massage. Zo bedrieglijk, hoe een glimlachend klein vrouwtje met absurde krachten je in houdingen legt waar geen mens op gebouwd is. Dus als ze me met haar hielen onder m'n oksel en mijn voeten op m'n ruggengraat vraagt of 'efly-thing is oke', kan ik slechts antwoorden met 'mrrrpffaaahwwaah'.

Azië is ook warm. Belachelijk werrem onder d'n errem! Verbeeld je de hete lucht die in je gezicht dampt zodra je de vaatwasser opentrekt... nou, dat van alle kanten. Je staat pontificaal in die vaatwasser! Dan mogen we gewaarschuwd zijn voor het 'natte seizoen', maar ik heb medelijden met de stumperds die hier in het warme hoogseizoen zijn. Met dagelijkse temperaturen van 31 tot 35 graden springen we snakkend in elke tropische regenbui die ons is gegund, vaak met mazzel 1 stortbui van een kwartiertje per dag (zo zie je maar weer, 't Thaise weerbericht wordt op Nederlandse weer-websites compleet uit de duim gezogen). Afijn, met die hitte ben je dus ietsiepietsie sneller op de pik getrapt dan in een reguliere situatie. En als dan een tuktuk(F*CKF*CK) loser je ergens in 'the middle of nowhere' afzet omdat je geen armbandjes bij de zus van z'n buurman van z'n achterneef wil kopen, dan verlang je toch vurig naar een Amsterdamse gracht om z'n voertuigje linea recta in te sodemieteren. En als je dan met klotsende oksels en een zweetreet toch eindelijk het Grand Palace bereikt, maar wel beiden 3 kwartier in de rij moeten staan voor een stinkend blouseje in maat tent om de schouders te bedekken, dan wordt de lach op de vakantie-kiekjes wel héél erg krampachtig. (Dat gele excuus van een blouse is dus geen fashion statement, maar pure dwang). De schoonheid van het Grand Palace wist de gemoederen echter enigszins tot bedaren te brengen, en tegen de tijd dat we de Patpong nachtmarkt bereikten deed 'shop therapy' de rest.

De laatste dag in 'city of squalaaahh' brachten we voornamelijk door in 't ziekenhuis. Nee, niet omdat fili-Stijn zichzelf weer in de kreukels had gefietst, maar omdat deze lichtgevoelige Europeaantjes volgespoten moesten worden met antistoffen tegen tropische pokkenkoorts en gele gooritus. Met een kilo malaria-tabletten op zak werden de slippertjes vervolgens ingewisseld voor elegante klakhakjes, want de dresscode was niet soepel bij de State Tower... de opname-locatie van de befaamde helikopterscene in The Hangover II. Nippend aan een moGGGito en met een jazzbandje op de achtergrond, gaapten we verbluft naar het fenomenale uitzicht op deze broeierige wereldstad... terwijl we ons inbeeldden hoe Bradley Cooper (Phil) met de strakke billen op dezelfde plek plaatsnam (oké, ik).

4 dagen Bangkok bleek de grenzen van Stijn's astma tot het maximum te hebben opgerekt, dus high van de uitlaatgassen stapten we in de trein richting de voormalige Thaise hoofdstad Ayuthaya. Terwijl ik m'n iPod aanzette en het zeteltje van de luxe-coupé eens lekker achterover schoof, werd ik plots vol schaamte om de oren gemept met een keiharde reality-check. In plaats van idyllische landschapjes boemelden we langs sloppenwijken van golfplaten en karton, waar mensen badderden in een ranzige sloot en kinderen plastic langs de sporen opschraapten. Zo kan het dus ook, feestbeest. Met een brok in de keel snorde een tuktuk ons dwars door een tropische regenbui naar het 'hotel'... een traditionele Thaise hut, van bamboe en palmbladeren in elkaar getimmerd. Geweldig! Dit keer dan geen 5 sterren, maar een schattig Thais familie'tje draait deze toko met net zoveel toewijding als 't Ritz. Terwijl Zus 1 poetst, kookt Zus 2 de sterren van de hemel, doet Broer onze was (1 euro per mand) en gaat Zus 3 er vervolgens met het strijkijzer overheen. En bejaard moeke, die glimlacht vredig vanachter de papaya's (Thaise geraniums) en vindt het allemaal wel best.

Na een siësta op de veranda zetten deze reizigers hun beste beentje voor tijdens een tourtje... of nou ja, beentje... we werden vanuit een auto in bootje Porn Bang Pain geschoven, waar we als een stel voyeuristen de inwonertjes in hun natuurlijke habitat konden begluren. Maar leutig was het wel! Wij zagen met de wind door de haartjes toe hoe mennekes met hun kopjes net boven het water uit hun avondmaal bij elkaar zaten te hengelen, en vrouwtjes vrij voor-oorlogs in de rivier hun was zaten te schrobben. Hoogtepuntje was toch wel de olifant die even z'n slurf in de boot flatste, tijdens een badderbeurtje in 't water. Vervolgens pikte de vrouw des huizes ons weer op om ons langs het Unesco werelderfgoed te rijden dat heel Ayuthaya vormt, ondanks enkele destructieve bezoekjes van de Birmezen.

Na een broeierige nacht onder de klamboe bleek Stijn te zijn getackeld door het spiesje salmonella-kip wat de dag ervoor vol enthousiasme langs de straatkant was opgepeuzeld. Laten we discreet stellen: de wc was plots zijn beste vriend. Toen ik vroeg om een glaasje water voor 't zieke wrakje aarzelde de gastvrouw geen moment, en stuurde Zus 2 naar de markt voor een fruitmand. Vervolgens brachten Zus 3 en Broer een pot thee, en plukte Zus 1 bloemetjes voor patiëntje Stijn. Zoek 'gastvrijheid' op in 't woordenboek, en hun foto's staan er naast. En niet alleen zij, heel Ayuthaya wordt bewoond door schatteboutjes. Mijn aanzicht leidt hier tot A) enthousiast gezwaai, B) excessief getoeter en opgestoken duimpjes, of C) uitroepen als 'Welcome to Thailand!'. *opgestoken duimpje van mijn zijde*. Na wat aaien over de bol ben ik dan toch maar alleen op uit gegaan door met een stalen ros 't plaatsje te verkennen. Van het Chao Sam Phraya National Museum tot olifantenkampen en 'floating markets', ik ben weer op de hoogte.

Een dag later hield Stijn's maag- en darminhoud zich weer koest, en besloten we nog een extra dagje Ayuthaya er achteraan te plakken. Met nog warme Rome-herinneringen in 't hart besloten we daarom een brommertje te huren, waarmee we werkelijk elk hoekje en straatje van de gehele omtrek langs zijn geraasd. Dingen die je hier dan wel ziet en in Holland niet: Olifanten die gras grazen langs een meer, waterbuffels die door een tempelruïne waggelen, een compleet gezin met 2 koters op 1 scooter, een Boeddhistische tempel ('wat') op elke straathoek, 15 mensen op/onder/boven/aan 1 tuktuk, gebraden varkensneuzen en kippenslagadertjes aan het spit... dan mag Australië geografisch gezien verder weg liggen, ik ben nog nooit zo ver van huis geweest. Dit is het gewoon, dit is een compléét andere wereld!

Azië... ik droomde er al van toen ik me als kind verlekkerde aan de Thailand-verhalen van mijn ouders... toen ik als pubermeisje op RTL Travel Tygo Gernandt zich door de oerwouden van Laos zag hakken... toen ik als student voor m'n huisgenootjes 3 pannen Kip Siam in elkaar aan 't roeren was. En nu is het zover, de reis waarvan ik altijd al wist dat ik 'm ging maken.

Laa kawn!



* Inmiddels zijn we al aapjes gaan gapen in Lopburi, om daarna zo'n 8 uur door te bussen naar Tak**, maar internet is hier zo snel als een fietstaxi.

** Tak doet trouwens aan vrij aparte voetmassages. Toen we net met z'n tweetjes de massage-salon van het hotel in trippelde, werden we geconfronteerd met een vrij aparte scene: stel je zo'n spiegelwand voor waarachter verdachten geïdentificeerd worden in de nor... nou, daarachter bevond zich een apenrots vol prostituees, die bij het horen van een belletje verleidelijk de ruggen holden en de lipjes tuitten. "Eh, two times footmassage" - "What, two girls?". Laat maar...


Foto's: http://www.mijnalbum.nl/Album-VHGJWSUN-Foto's-van-Vakantie-Thailand.html