Ken je dat gevoel, dat je met slaapoogjes de gordijnen opent en een decor van deprimerende grijze wolken en zeikende regen je goedemorgen wenst? Pfff, en dan is de dag nog maar net begonnen…? Haha, dat hebben wij nou nooit hier: het eerste dat wij zien in het ochtendgloren is het parelwitte strand, de belachelijk blauwe zee en een bush-bush aan palmbomen. Oké oké, ik ben me bewust van enige wurgneigingen die jij als lezer momenteel hardnekkig onderdrukt, dus ik zal het enigszins nuanceren. Ook wij worden hier sporadisch geteisterd door tropische regenbuien, kaliber Niagara (denk aan plotselinge rivieren op de straten en zandstormen)… maar de temperatuur blijft stug op minimaal 30 graden steken, en na dit lijden worden we steevast getrakteerd op de rest van de dag een brandend zonnetje om onze melkfles-beentjes wat bij te roosteren. Onderonsje: verkering met een redhead is competitief gezien best voordelig. Waar meneer zijn compleet in olie gedompelde huidje uur na uur aan de zon bloot stelt en elke schaduw angstvallig ontvlucht (“ik moet bruin worden, dan ben ik een beachboy”), kleurt mijn huidje zich in moordend tempo van tintje karnemelk naar mokka. Muhahaha, battle of the brunettes!

Maar ach, vraagt u zich af, hoe zijn wij op deze lambada-locatie terecht gekomen? Zeer simpel, 4 dagen na onze aankomst in beautiful Brisbane liet de eigenaar van Stijn´s stage bedrijf weten nog wel een baantje voor mij, en accommodatie (incl. driemaal daags kantinevoer) voor ons over te hebben bij z´n tweede bedrijfje op Moreton Island, Tanga Tours. De dagelijkse bezigheden zouden grof gezegd bestaan uit met een stapeltje toeristen gehuld in buts-helmpje rondracen op een Segway, Koreanen op een kayak de zee in duwen, en gebronsde Ozzies in wetsuit mee uit snorkelen nemen. No worries. Inmiddels zijn we 2 weken verder en sta ik 5 dagen per week tussen de paddle boards en snorkelmaskers, en Stijn combineert 2 werkdagen met 3 dagen scriptie schrijven. Ondanks het hoge Baywatch-gehalte, voelt het voor mij alsof ik uit mijn natuurlijke habitat ben getrokken: mijn modegevoel wordt op de proef gesteld door een potterig vormloze blauwe zak met het bedrijfslogo erop, met daaronder de verplichte shorts (voorheen een zeer bewuste no-go in mijn garderobe). Mijn nederige voetjes hebben ondanks de ruim meegesleepte voorraad nog geen pumpje mogen dragen, de steile heuvels en het zand eisen 24/7 slippers. Tot overmaat van ramp teistert de zwoele hitte mijn coupe met een ware pluis-attack, zodat een paardenstaart mijn plattelands-pauper-look compleet maakt (weetje: paupers hebben ze hier ook, vriendelijk uitgescholden als `bogans´). Mijn zeer zorgvuldig geplande koffer-inpak-tactiek bleek dus ook een aanfluiting, aangezien de door mijn beminde elegante zomer-zwier-jurkjes en classy rokjes beperkt worden tot de avonduren (de oplettende blog-lezer bemerkt in het fotoverslag dat ik dit persoonlijk leed verzacht door me op vrije dagen 4x te verkleden). F*ck´em, bloody oath!

Naast verkleedpartijtjes (jahaaa ook Stijntje doet mee, getuige z´n nieuwe – drunken – sailer look; zie foto´s), vullen we onze vrije tijd door alle excursies af te raggen die het eiland te bieden heeft. Ik noem een bananenboot: 3 uur later boer je nog steeds zout op, sunset cruise, in extase dolfijntjes voederen, stoer hiken door de wildernis met een ranger (ik dan, meneer wilde niet moe worden), en sandboarden! Sandboarden? Jawel, met een boemelbus door het oerwoud naar ons eigen woestijntje, en daar met 50 km/h op een plankje naar beneden denderen. Met Australisch bloed in de aderen zou ik gezegd hebben: FAIRLY AWESOME MATE! En mochten we nog geen adrenaline genoeg geproduceerd hebben, gistermiddag werden we geteisterd door de vondst van een 2-meter lange python onder ons balkonnetje. Ach ja, ´t is weer eens wat anders dan een mierenhoopje in je tuin. En wat is er mooier dan de dag afsluiten met een hardloop-rondje onder de schitterende 1001-nacht-sterrenhemel? Nouja, ik zou zeggen op je luie reet onder diezelfde sterrenhemel liggen, maar tussen al die strandlijven moeten ook deze noeste Hollanders een beach body kweken, nietwaar?

Genoeg te beleven op Moreton Island dus, maar zonder 4WD kom je op je vrije dagen moeilijk van ´t resort af (four wheel drive, dummies! Aangezien ik deze term net geleerd heb, profileer ik me even als rasechte kenner). En Stijn en Steef, zelfbenoemde stedelingen, hebben toch ook een shotje drukte, rumoer en reuring nodig dat de Grote Stad biedt. Daarom besloten we als ware chaos-junkies wekelijks de zee te doorkruisen naar het `mainland´ en omliggend Queensland. Vorig weekend besloten we ons `eigeste´ Brisbane eens verder te verkennen, door ons onder te dompelen in het leven van een hoopje onvervalste volbloed Brissies. That´s where Couchsurfing comes in! Voor de nono´s, Couchsurfing is een wereldwijd netwerk van 2,5 miljoen joviale globetrotters, die de nacht gratis op elkaars bankje doorbrengen en op die manier ook op sleeptouw worden genomen door de locals zelve. De bank was in dit geval een eigen slaapkamer in een joekel van een pand, waar de studenten Lachlan, Shelly en Chris hun onderkomen hadden gevonden.

Intermezzo:
Waarschuwing: iedereen die een piemel heeft en geen verhoogde hartslag krijgt bij de deuntjes van Lady Gaga, adviseer ik van harte deze alinea te skippen… Beste dames en lieve faggets: Een door de zon uitgedroogde Outback Jack, Steve Irwin, daar denken jullie ladies aan bij de `Australische man´, is ´t niet? Niet bepaald materiaal om van je stoel af te glijden. Laat ik bij deze de misvatting hardhandig corrigeren: 75% van de mannelijke Ozzies zijn eersteklas Playgirl-materiaal. Loslopend mals vlees, als ik het zo mag stellen. Tall, tanned and handsome, en afgetrainde buikjes waar je met gemak een baksteen op kapot kan smijten. En extra bonus: ergerlijke lichaamsbedekking is nihil, shorts zijn het enige wat ons van dit prachtige natuurschoon scheidt. Zo ook Lachlan en Chris. (Tussen ons: dit is slechts mijn ooggetuigenverslag, als trouwe poedel beperk ik het praktijkgedeelte tot mijn eigen Hollandse hunkje. Desalniettemin, het mag vernoemd worden).

Ahummmm, dus, Lachlan en Chris de Couchsurfers. Ze konden nog koken ook, en serveerden ons – jawel - een bierblikje-in-kippen-anus-kip uit de oven. En ja beste lezers, dat was prima te nassen! Naast vele ouwehoer-sessies met deze nieuwe maatjes, veel shopgeweld en oneindig sushi, schoof ik zorgvuldig een snufje cultuur in het `programma´. Gallery of Modern Art, rrrr lekker! En aangezien dit fijne museum eveneens was uitgerust met enkele grote-mensen-glijbanen, lego en kamers vol ballonnen was zelfs Stijn laaiend enthousiast (langzaam maar zeker krijg ik het er wel bij `m in haha). Dit weekend staat de Gold Coast op het programma, bestemming: Surfers Paradise. En zeg nou zelf, alleen al die naam zet je speekselklieren toch al in werking? En aangezien de derderangs hostels net zo duur waren als de plaatselijke hotels, hebben we er maar direct een 4-sterren tegenaan geketst. Dus in de volgende aflevering, als we ons niet als spookrijders te pletter hebben gereden (we hebben een auto gehuurd): St. Patricksday aan de GC, flaneren op de flashy boulevard, en natuurhappen in Springbrook National Park.

P.s.
Mar krabbekes, allee ge wit toch bij oe-eige da´k ok b'òòrlijk ´vaart `eb gehad noar d´n vastenavend, en d´ak zellufs op dees tròòpies eiland met m´n dumke an m´n nuske `eb rond gedweild. Ondanks ut geakkenaai van Stijn, zijn ik da glad nie vergete! Moeders, da ge bedank zijt da witte.