Goedemorgen Nederland,

Voor de mensen die niet alles lezen, foto link staat onder aan!
Maar lees minstens de passage over het speervissen!

Althans, zo noemen ze het hier op televisie. In Kuala Lumpur zie je overal posters van India, met de weinig spraakmakende slogan, Incredible India! Wat dan wel weer leuk is zijn de rode puntjes op de I. Hoe dan ook, India kwamen we dus niet in, dus hebben we het plan omgegooid en een enkeltje geboekt naar Denpasar op Bali, Indonesië. 
Maar eerst was daar nog Maleisië, verspreid over twee stukken, te weten; Peninsular Malaysia, op de landtong in het verlengde van Thailand, en Eastern Malaysia, samen met een stuk Indonesië op Borneo. Daar wij een vlucht hadden naar Bali zijn we enkel in het vasteland van de peninsula geweest.

Kuala Lumpur (KL) blijkt een domper van een stad te zijn, te meer omdat onze meest recente droom van India als sneeuw voor de zon verdween door bureaucratische visa gelul. Bovendien is het er zeer humide, hangen er overal Incredible India posters, stikt het er van de heerlijke Indiase restaurants en is de helft van de populatie Indiaas. Alsof ze het er nog even in willen wrijven. Ontvluchten dus die stad, de bus in naar tropisch regenwoud Taman Negera.

Cutscene: bus, klapband, anwb, busje, lunch, bootje, muggen, hotel in hotel uit.

Een uurtje later zat ik op mijn knietjes voor de airco te genieten van een cola light, want het eiland was 'droog'. Geen bier, lekker dan! Volgende morgen de jungle in; tourtje geboekt, 35 Ringit, bootje in, 3 minuten, bootje uit, lopen naar de Canopy Walk met een gids; 5 minuten. Verdomme, kost hier maar 5 Ringit. 

Maar de voorlichting over bloedzuigers was het meer dan waard, overigens tijdens zijn hele tour geen bloedzuiger gezien. Die zagen we pas veel later toen we met z'n tweeën op pad gingen.

De Canopy Walk was wel heel erg vet, na geconstateerd te hebben dat mijn vader dit noooooit zou durven met zijn hoogtevrees liepen we 11 spanbruggen van ladders en touwen over in de topjes van de bomen. Uitzichten bleven ons bespaard omdat de omringende bomen inmiddels hoger waren gegroeid. Om toch enig Tarzan gevoel te krijgen trok ik op een gegeven mijn zeik en zeik natte shirt maar uit. Zo veel gezwete, heb de hele dag geen toilet gezien! 

Diezelfde middag hebben we zelf nog een tripje gemaakt om dit keer door de moesson doorweekt te raken, derde shirt van de dag, totaal doorweekt. Wel nog wilde aapjes en honderd bloedzuigers gespot.

 Na twee dagen jungle hadden we het wel gezien en zijn we vertrokken richting de Cameron Highlands, wederom in een klein busje vertrokken we richting de bergen, waar het nooit warmer wordt dan een goddelijke 25 graden en de luchtvochtigheid bijna Europees is! De Britse kolonialisten trokken vroeger ook dit gebergte in om iets van een Europees klimaat te ervaren. Toen bij aankomst in Fathers Guesthouse bleek dat er een koelkast vol stond met prachtige blikjes Bavaria (jaja) kon mijn dag natuurlijk niet meer stuk! Op het programma van de vier dagen die we daar spendeerden stonden onder andere drie stevige hikes, een bezoek een theeplantage, strawberryfarm, bee farm en een Butterfly Farm, waar ze ook dikke slangen, Rhino Beetles en allerlei insecten hadden. Niet allemaal even spectaculair maar de Thea Estates waren wel een lust voor het oog. Prachtige groene glooiende landschappen. 

Uiteindelijk nog een dagje KL meegepikt en Hindu ritueel Feest van het Licht (ofzo) meegemaakt, erg bijzonder, als enige blanken werden wij toe-ge-glimlacht (?) door een boel lieve Hindoe en 'aten' we vuur en dronken we heilig water dat ons werd aangeboden door oude schaars geklede behaarde mannen. Klinkt heel vreemd maar was erg bijzonder dat ze dit ons mee lieten maken. Zie je het al voor je dat een Japanse toerist ergens in Loopik of Horst een kerk binnen loopt  waar een doping of communie of zo iets aan de gang is en foto's gaat maken? Die wordt raar aangekeken, to say the least. 

De volgende avond vertrok onze vlucht naar Bali, en door mijn zwoele besnorde glimlach mochten op bij de nooduitgang zitten wat ons een portie trombose bespaarde. 
Op dus naar droom/trouw/tropisch cliché-eiland Bali. Jawel, na Pulau  Ubin, Moreton, Fraser, Stradbroke, Australia zelf, Koh Samed en Cat Ba hebben we weer een eiland op de checklist. 

Voordat we het vliegtuig naar Bali instapten hadden we een beetje toeristenvrees. En na een douane controle waarbij ik voor het eerst sinds februari heel mijn koffer leeg moest halen bereikten we midden in de nacht ons kleurrijke hotel en was het slapen geblazen. In de ochtend bleek ons voorgevoel ook wel een gerechtvaardigd te zijn, ik heb nog nooit zo veel blanken op scooters gezien, behalve als in Nuenen de lokale mavo school uit is. 

Anyway, Denpasar is de ´grote´ stad in Bali. En in de directe omgeving van DPS liggen allerlei mooie stranden zoals Kuta, Seminyak en Sanur Beach. De eerste dag ging verloren aan het boeken van de thuisvlucht naar Amsterdam maar de tweede dag hebben we aardig rondgescooterd door het toeristenhol dat Bali is. Erg leuke restaurants met bijna Europese prijzen. Hoogtepunt van Bali zelf was toch wel het hanen-vechten waar we pardoes bij te terecht te kwamen. We reden terug van de Oakley Junior Pro, een surf-wedstrijd die alle goede golven in de wereld opzoekt, en zagen plots een hele joelende menigte. Afstappen dus, als enige blanken en Steef als enige aanwezige vrouw trokken we redelijk wat bekijks. Maar toen we wat saté kochten voor een dubbeltje werden we al snel geaccepteerd en kregen we te zien hoe de hanen mesjes aan hun poten gebonden kregen om elkander sneller te vermoorden. De verliezende (lees: dode) partij werd geplukt en opgediend als diner.

Maarrrrr het mooiste van Bali was niet op Bali zelf, maar op een kleine eilandje met de naam Nusa Lembongan (ja ja, weer een eiland). Het water was hier zo blauw dat mensen die bang zijn voor de kleur blauw het minder leuk zouden vinden (waar haal ik ze toch vandaan!). Godzijdank hadden wij gaan blauwvrees en was het een beetje een Moreton Island déja-vu. Witte stranden, blauwe zee, palmbomen, gratis bier, hordes slanke vrouwen in bikini die mij druiven kwamen voeren. Misschien een beetje overdreven, maar zo iets herinner ik me. Ook hier een scootertje gescoord en begonnen aan een tochtje rondom het eilandje. We kwamen echter niet verder dan de oostkust. We dachten even te stoppen voor een drankje.. maar toen een goedlachse Indo van net 21 jaar vroeg of we wilden gaan snorkelen en speervissen trokken we snel ons zwembroekje aan! Bootje in, dwars door de mangroven waar het water op sommige stukken 15cm diep was en Ganuru (de kapitein) moest duwen met een stok a la Venetiaanse gondola. Stukje varen, ankertje uit, snorkeltje op en plons. 

Na 18 scheepswrakken in Australië, Bangkok per tuk tuk, Angkor Wat, Ha Long Bay, paraseilen, jetskiën, quad-rijden, tijgers, wilde apen, olifanten en slangen dacht ik dat mijn ogen wel een beetje verzadigd waren. 

Boy, was I wrong.

Het gevoel dat ik  had toen ik mijn koppie onder water stak en ontelbaar veel vissen zag in allerlei kleuren, vormen en soorten in combinatie met een achtergrond van koraal zo ver als het kraak heldere water je liet kijken was onbeschrijflijk. Vrijwel direct begon ik dan ook met snorkel in mond tegen Steef te schreeuwen en gebaren dat ze het water in moest komen. Steef zei dat 'dit het mooiste is wat ze ooit had gezien' en dat ze 'er bijna tranen van in d'r ogen kreeg'. Wegens gebrek aan onderwater camera moeten jullie het hier maar mee doen.

En wat is vervolgens het beste om te doen met deze prachtige vissen? Juist, kapot schieten. Enter self made harpoon/spear gun! Ik denk, dat doe ik wel even. Maar na praktisch negen maanden geen waterpolo bal aangeraakt te hebben is mijn longcapaciteit, die toch al beneden peil was (astma), drastisch verslechtert. De truc is om niet te bewegen, niet te ademen en van point-blank range pas te schieten. Het herladen van de harpoen is namelijk een sloom proces wat kabaal en beweging maakt en dus de vissen weg jaagt. 

Maar oefening en spieken baart kunst, Ganura had met zijn eerste en enigste schot meteen een vis te pakken. Want zowel Steef als ik misten de vissen echt op een haar na! De vissen voelen blijkbaar de vibratie in het water en schieten dan alsnog aan de kant. Tevens waren we natuurlijk niet tevreden met kleine vissen dus waren we best lang bezig met het zoeken naar de grotere vissen. Na een tijdje had ik er één gevonden, echt een flinke, denk formaat 1,5 liter fles. Dus ik zette geduldig de achtervolging in. Tot op een onbewaakt moment de vis stil in het water lag schoot ik hem van achteren dwars door zijn romp heen! Ik check nog even snel en zie dat de vis met speer en al vast zit aan het koraal. Vervolgens zwem ik in euforische stemming weer naar boven om te gebaren dat ik beet heb! Steef zwemt mijn kant op en ook Ganuru zoekt een boei die dichter bij is. Ik denk, dat wordt diner! Dus ik kijk weer naar de vis en gebaar vervolgens tegen Steef dat ze maar weg moet blijven. De vis die eerst zo groot was als een cola fles had nu de afmetingen van een basketbal en er staken overal stekels uit. Blijkbaar had ik toch te weinig Discovery Channel gekeken want ik wilde natuurlijk met mijn vangst op de foto, dus die vis moest de boot in. Ik vroeg Ganuru of dat mogelijk was en na enige twijfeling had hij met behulp van speer en geweer de vis in de boot gekregen. De vis had zich helemaal vol gezogen met water en was dus zo zwaar dat de speer er door gebogen werd. Na wat triomfantelijke foto's toch maar besloten dat de vis zelf niet te eten was en hem terug het water in gegooid.

En nu de echte shocker, de vis die ik gevangen had, waar ik doodleuk (woordspelling) mee op de foto gingen op nog geen afstand van een halve meter bleek een Egelvis te zijn, aldus Google, gisteren avond. Een egelvis is een vis uit de familie van Kogelvissen. En misschien dat dit een belletje doet rinkelen als de meest dodelijke vis in de wereld. In Japan is dit een delicatesse en noemen ze het Fugu en is het een teken van lef en bravoure om deze vis te eten. Want mits niet goed bereidt ben je binnen een uur dood. 'Één kogelvis bevat genoeg gif om 30 mensen te doden' Lekker dus, ik ga zo Yogyakarta in om dogtags te kopen, wordt ik ten minste geïdentificeerd als ik nog een keer zo iets stoms doe.

De volgende dag vertrokken we naar het binnenlandse Ubud, op aanraden van een medereiziger hadden een guesthouse met de naam Teba House geboekt. Onze boeking is tot drie keer toe bevestigd maar bij aankomst bleken ze vol te zitten. We hadden het namelijk moeten raden dat ze een aanbetaling verwachten, iets waar geen woord over gerept was in 7 emails. Wat ze wel regelden als compensatie was een FREE airco shuttle transfer, 2 minuten in een jeepje met de ramen open, naar het hotel van zijn oom. Uiteraard stukken minder maar we hadden wel airco bedongen. De volgende morgen head over heels vertrokken want Steefs mooie benen zaten onder de bedbugs-bites. Een stuk of 50 kleine beetjes die jeuken als de ziekte. Vreemd genoeg had ik hier geen last van. Diezelfde morgen voor 10 euro een 4WD gehuurd om de omgeving te verkennen en door de rijstvelden te rijden, te lunchen midden in een rijstveld en koffie te drinken die gemaakt is van bonen uit de uitwerpselen van de Luwak, een raar soort vosachtig beest. 

Kortom:
Top: Cameron Highlands, Stijn's nieuwe hike schoenen, airco mall in KL, wilde aapjes in rainforest, tropisch eilandje met prachtig koraal, Indiaas voedsel in Maleisië, Indonesisch voedsel in Indonesië, Mount Bromo vulkaan (hierover later meer)

Flop: Geen India visa, twee busreizen van +10 uur, bedbugs, irritante chauffeurs en de concrete jungle van Kuala Lumpur.

Nog één blogje te gaan!

Houdoe 

pix @ http://www.mijnalbum.nl/Album=UTT4 7XKG