blog

Om maar even door te gaan met de heftigheid van Cambodia.. We zijn gebleven in Phnom Penh, op onze laatste dag zijn we naar de S21 / Tuol Sleng Martelgevangenis gegaan, was erg heftig, hier werden ten tijde van het Khmer Rouge regime duizenden mensen vermoord en gemarteld. Al met al niet al te gezellig, te meer omdat de Khmer Rouge een zeer gedetailleerde documentatie bij hield van alle 'opstandelingen' die ze ombrachten, inclusief foto's. Van oma's tot baby's. Ik werd er fysiek onwel van.

Aan het einde van de middag hebben we nog maar wat tempels en pagoda's bezocht die iets met de oud koning te doen hadden, het was een beetje een gevoel van 'same same but not different' (een apart gezegde hier, inmiddels in Vietnam) omdat we ook in Chiang Mai en Bangkok al zulke tempels hadden gezien.

Beide bezoeken maakten we met een brommertje, nou was het in Thailand soms al vrij heftig om rond te rijden op twee wielen, in Cambodia is het helemaal gekkenhuis, de Ier die ons de scooter verhuurde vertelde me dat ik altijd een paar losse dollars paraat moet houden in het geval dat we gestopt worden door de politie. De politie in Cambodia is immers altijd corrupt en uit op geld van toeristen. Bijvoorbeeld omdat je met licht aan rijdt -want dat mogen alleen VIPs- of omdat we geen officieel Cambodjaans scooter rijbewijs hebben. Het gevoel dat de scooter in Cambodia niet echt aan ons besteed was werd s'avonds dan ook, gelukkig door iemand anders, bevestigd.

We wandelden namelijk over de boulevard richting een straat vol restaurantjes toen we een harde klap achter ons hoorde en er twee scooters in elkaar gevouwen op straat lagen met vier kleine Cambodjaanse mannetjes er om heen, twee stonden er al vrij snel weer op maar de anderen bleven liggen. Een ongeluk is op zich niet vreemd met de verkeerschaos van Phnom Penh, wat wel vreemd was is de manier hoe ze er hier mee omgaan. In plaats van te wachten, plaats te maken voor een ambulance, of te laten liggen in verband met gebroken nek/rug.. werden ze ruw opgepakt, aan de kant gelegd en waren andere chauffeurs pissig omdat ze vertraging opliepen. Op een of andere manier hechten de mensen hier minder waarde aan een mensenleven, wat op zich dan ook weer niet gek is gezien de geschiedenis van dit door oorlog en genocide kapot getrokken land.

Ok ok, erg grim allemaal, but don't worry, it get's better... much better, way f*cking better mate!

De volgende dag stapte we in een 'luxe limousine coach' (ahum) richting Ho Chi Minh City, of Saigon.. zoals eigenlijk iedereen het hier nog noemt. Na een douane controle waarbij de official een kruiswoordpuzzel aan het spelen was en de nodige stempels mochten we Vietnam in, we moesten wel met de hele bus nog even wachten op enkele Amerikaanse toeristen. (Sarcasme openen) Vreemd genoeg werden zij wel aan een rigoureuze veiligheidsscan blootgesteld. (Sarcasme sluiten)

Eenmaal aangekomen in Vietnam maakte we een domme beginners fout door in één van de eerste de beste taxi's te stappen zodra we de bus uit kwamen, bleek dat 'ie een valse meter had en ons vijf keer de prijs heeft afgetroggeld en ons bovendien in eerste instantie twee clicks (km) af wilde zetten van ons hotel, lekkere binnenkomer dus, het leek Poipet wel. Gelukkig was er ook een andere vergelijking die opging (voor de onoplettende lezer: Poipet, anus van Thailand-Cambodia grens streek naar Hak's House, gastvrijheid ten top), want toen we uiteindelijk toch op de plek van bestemming aankwamen werden we ontvangen door een ontzettend aardig Vietnamees moedertje die zich meteen over ons bekommerde en de taxi chauffeur, zij het terwijl hij al weg reedt, de volle laag gaf. Airco en goedbedoeld fruit sapje later had ze geregeld dat haar zoon en man ons afzetten in het centrum van Saigon. Gratis, wel fijn na die lul van een taxi chauffeur, uiteindelijk heerlijke BBQ gegeten onder een gigantische boom midden in Saigon en maar vroeg gaan slapen! Jaja, info die mensen willen weten, gij vraagt, ik schrijf. Ik had een cola light, ter info.

Saigon zelf is geweldig, heel divers en buiten de taxi en buschauffeurs super vriendelijke mensen, veel restaurants, hoop kroegjes en kleine winkeltjes. Kortom, een verademing na de bedrukking van Cambodia. De Franse invloed is hier nog goed te merken, ook al zij het ietwat aangepast. Een replica wil ik het niet noemen, maar er staat een Notre Dame in Saigon, en verschillende kerken, de oudjes spreken nog Frans en alles heet Charles du Gaulle. Wel heeft Maria een halo van neon licht en hebben ze een soort Lourdes nagemaakt, wederom vol neon licht.

Een andere invloed is die van de Amerikanen, waar een heel War Museum aan is gewijd, compleet met tanks, houwitsers, Chinook's en Huey's en een oude Russische MIG. Vind ik wel leuk natuurlijk. Minder leuk zijn de gruwelen die deze machines hebben aangericht. Niets is echter te vergelijken met het chemische wapen Agent Orange. Nou heb ik hier in Havo 5, tot twee keer toe, eind examen in gedaan en wist ik wat voor vies goedje het was, maar om met je neus in de al zij het subjectieve feiten gedrukt te worden is wederom behoorlijk intens, nu nog worden kinderen geboren met afwijkingen door Agent Orange..

Aan het einde van de dag was het plan om weer is een massage te scoren, Steef had iets gelezen over Seeing Hands en ik vond het allemaal prima. Volgens mij was mijn scheidsrechter homo want zijn massage techniek was meer gericht op mijn derrière (ha! Frans) dan de rest van mijn lichaam. Bovendien was het meer een marteling dan een massage, die vent ging te keer zeg. En elke keer vroeg 'ie; 'U K?' waar ik op reageerde met 'no, Holland'. Bleek dat 'ie vroeg of het OK ging, of het niet te hard was. Ik liet me natuurlijk niet kennen, en al helemaal niet tegenover een blinde homo. Dus elke keer dat ik zei dat het prima ging, ging hij harder tekeer met zijn ellebogen, knokkels en vuisten. Uiteindelijk lag ik op mijn rug en was hij met zijn vuisten mijn bovenbeen aan het bewerken toen ik het zekere voor het onzekere nam en mijn hand maar even over mijn zaakje plaatste, want hé, hij is wel blind hè. Dat had ie blijkbaar wel in de smiezen want hij tikte even op mijn hand, maar goed dat ´ie daar lag dus. De Seeing Hands bleek, gelukkig, wel gelegen in een leuke wijk vol met leuke winkeltjes en restaurantjes en daar hebben we de avond gespendeerd.

Derde en laatste dag het Reunification Palace aangedaan aan de hand van, spreekwoordelijk dan hé, een Vietnamese meisje met de taille van een kapstok en een heel bizar accent. Dit paleis was de zetel van democratisch (lees: Democratisch op last van de Yanks maar eigenlijk gewoon communistisch) Zuid Vietnam ten tijde van de oorlog. Deze is symbolisch overgenomen door de Noord Vietnamezen nadat de Amerikanen zich terug getrokken hadden. S´avonds nog naar een muziek café geweest in een klein steegje, allemaal metal, Steef in d´r element.

Volgende ochtend de bus in naar Mui Ne Beach, een kleine badplaats vol met Russen. Een top guest house geboekt bij een homoseksuele Belg, zijn minuscule Thaise partner en hun twee Chihuahua´s met kleertjes aan. En ze waren allemaal even aardig, heerlijk natuurlijk, even een portie Vlaamse humor. Ook top was het uitzicht, de kamers, zijn service en het feit dat hij pindakaas had!

In Mui Ne hebben we een scooter gehuurd en zijn we de natuur in gegaan, een laf vervuild stroompje met de naam Fairy Stream viel mij een beetje tegen. De White Dunes, 30 KM buiten Mui Ne waren wel geweldig, kwartiertje quad rijden door de duinen, weer een jongensdroom in vervulling. Godverdomme wel moeilijk, two wheel drive in een uit de kluiten gewassen zandbak. Nou had Steef geen probleem met de hardere ondergrond op Thais rotseiland Koh Samed, eenmaal in een kom van duinen beland vond ze het niet meer zo leuk en is ze uiteindelijk maar terug gelopen. De foto´s beweren het tegendeel want het ziet er geweldig uit!

See, I told you it get's better..

In Mui Ne hebben we ook ons huidige reis metgezel ontmoet, Sze, een 30 jarige Singaporese gynaecoloog die al tijden in Brighton, UK, woont. Sze rijdt een Porschr 911 met rolkooi, draagt cowboy laarzen uit Mexico met een speciaal vakje voor een keramisch mes er in (want douane), verschijnt op z'n werk met groen haar en heeft zowel thuis als op de zaak twee esspresso machines want 'what if one breaks? I need my esspresso'. Kortom, right up my alley.

Sze maakte de trek naar Hoi An in één keer, 16 uur in een slaapbus, gekkenhuis. Wij maakten na 5 uur een pitstop in Nha Trang. Een stuk groter dan Mui Ne met een gigantische pretpark op een eiland net uit de kust, de verbinding hier naar toe is met een skilift. Gigantische glijbanen, een 900 meter lange Lazy River, jet ski's en parasailen, top! Na een aantal uren glijplezier wilde ik jet skiën, dat kost wel geld, jammer genoeg, nog niet veel, 10€ voor een kwartier. En het is blijkbaar mijn nieuwe hobby, heb ik ontdekt in Australië. Maar daar kwam ik niet aan toe omdat twee knaapjes van de Koreaanse televisie vroegen of wij wat wilde spelen in de branding, 'We love Nha Trang' wilde schreeuwen om vervolgens een gratis parasail vlucht te maken. Met reeds wat camera ervaring was dat geen probleem natuurlijk. Na ons debuut op de Duitse ZDF omdat we alcohol dronken op de Spaanse Trappen in Rome (mag nie) en Steef's voetbalanalyse op de NOS van de dramatische verlopen wereldkampioenschap finale in Madrid ('ja, die ene scoorde bijna!' (Robben)) nu ook onze vuurdoop in de media van Korea, 'Hi Ghoes Hiedienk'.

Get's way better dude!!

Vervolgens, persoonlijk drama, 12 uur in een 'slaapbus' naar Hoi An, verschrikkelijk. Het duurde een goed uur eer dat we onderweg waren en nadat we iemand hadden omgekocht met twee euro voor een betere plek, want onder = donker, werden we blootgesteld een pure discriminatie.. want alleen de Vietnamezen kregen flesjes water. Tevens is Vietnamese comedy erger dan karaoke.

Dus wat deden we de eerste dag in Hoi An? Slapen! Sze had een prima hotel gevonden en daar verblijven we dan ook met z'n drieën, erg gezellig.Want na het vertrek van Tim uit Australië heb ik een nieuw pool-maatje, tot grote irritatie van Steef die maar een boekje moet lezen als Sze en ik een potje pool spelen. Lief, ik zal matigen, eerlijk! Anyway, Sze had in de dagen voor ons al een prima Vietnamees restaurant gevonden en die hebben wij ook met ons bezoek (en dollars) verblijdt. Slapen ging iets moeilijker die avond, ook in verband met (mijn) nachtmerries door de bijverschijnselen van de anti malaria medicatie.

Na goed bijgeslapen en gegeten te hebben zijn we naar één van honderden tailors in Hoi An gegaan, hebben we ons beiden een maatpak aan laten meten, voor mij een driedelig pak met bijpassend wit shirt in een strakke snit voor de achterlijke prijs van 120 € en voor madame en strak zwart pak met rood zijden revers (denk ik dat het zo heet, die John Travolta zo groot heeft in Saturday Night Fever). Gotta love Vietnam.

Verder in Hoi An: Pool gespeeld in een bar waar de ratten door de keuken liepen, maar het laken stond strak dus niks tegen Steef gezegd, stukje gefietst door de oude stad. tripje gemaakt naar het strand, traditionele Vietnamese dans voorstelling gezien en voor de zoveelste keer uit eten.. ik mis koken! Eerlijk!

And now, it's the f*cking best!!

Vervolgens, het aller vetste van Vietnam tot dusver, na het drama in slaapbus hebben we besloten het anders te doen. Namelijk; per motor van Hoi An naar Hué, zo ontzettend vet!! We hadden alle drie een persoonlijke chauffeur die ons per motor naar allerlei bezienswaardigheden bracht. Aparter was dat ze onze bagage achter aan de motor bonden. Ik kan het uit leggen, maar de foto van Steef met die gigantische roze koffer achter op de mini bagage drager zegt meer dan de hele lengte van deze wederom erg lange blog, sorry daar voor!

Stop 1: Marble Mountain. Naam zegt het al, berg van marmer met een mega pagoda er op, allerlei grotten en een joekel van een buddha.

Stop 2: Strand, even uitblazen, en chauffeurs kaartspel spelen.

Stop 3: Grens van het oude Noord & Zuid Vietnam midden in de DMZ (De Militarized Zone) boven op een heuvel, geweldig uitzicht en een paar bunkers van de Yanks.

Stop 4: Nederzetting midden in de bergen langs een rivier uitgehouwen in rotsen. Heerlijke BBQ kip gegeten. Verser kan niet, want de kip werd voor onze ogen de nek doorgesneden, beetje cru, maar heerlijk! Tevens was er een door erosie uitgeslepen natuurlijk zwembad. Heerlijk koud water uit de bergen en Vietnamezen die ondanks mijn goed bedoelde en puur visuele instructies nog steeds eerst met hun voeten het water raken als ze proberen te duiken. Dit terwijl ze wel hun armen ver voor zich uitgestrekt houden ziet er erg lachwekkend uit, vooral in contrast met mijn fenomenale zweefduik waar ze foto's van maakten (ja ja).

Stop 5: Fishing Village, mensen die wonen, slapen, eten en werken in hun bootje. Tegen die tijd regende het dus we zijn eigenlijk meteen doorgegaan naar Hué.

In Hué zelf hebben we twee nachten geslapen, twee keer heerlijk gegeten, fietstochtje gemaakt, weer twaalf kilo naar huis gestuurd, paleis van de koning bezocht waar hij zijn harem op locatie hield (feit: enkel gecastreerde mannen mochten er binnen, want vol met maagden), Steef die een beetje misselijk was omdat ze niet genoeg water dronk, gelukkig hadden we dokter bij ons, lunch gegeten op het dakterras van het hoogste gebouw van Hué (feit: slechts 16 verdiepingen), en boot tocht afgelegd over de rivier en treinkaartjes naar Ninh Binh gekocht (weer noordelijker, net onder Hanoi) omdat die bus toch echt eenmalig was. Op moment van schrijven zitten we nu in die trein.

Owja, en last but not certainly not least, vliegtickets geboekt... via Kuala Lumpur naar Mumbai! INDIA BABY, HERE WE COME.

Houdoe

Pics @ http://www.mijnalbum.nl/Album=M47V QECS