.Aangezien ik tijdelijk uitgeschakeld ben trakteer ik u, vrienden en familie, nogmaals op een kersverse blog. ""Ach, wa doet´erop vrouwke?", zou je vragen als je het geluk had in Bergen op Zoom geboren te zijn. Hm, wat kan ik zeggen, ik ben driemaal gestoken door een - jawel - Australische BULDOG MIER!! Je verzint het gvd niet! Ik dacht toch werkelijk dat ik álles had gehad na een python onder het balkon, watertrappelen boven een pijlstaartrog van 3 meter, spinnen ter grote van m'n volledige hand, een snorkeltocht langs haaien en 'stonefishes', krokodillen (oké achter 2 barrieres) en een ware vliegende kakkerlak attack... mis. Dit misbaksel - ik citeer - "bespringt zijn onfortuinlijk slachtoffer om te bijten met zijn twee imposante kaken en brandend gif te injecteren met zijn angel, en behoort tot de giftigste mieren ter wereld." Tjakka, been there, done that, got the t-shirt.

Om maar even op niet-chronologische volgorde steeds verder terug te graaien in de tijd zal ik het spits afbijten (HA-HA) met het tripje naar Noosa dat wij aflegden met bezoeker #01 Tim. Waar onze ouders schitteren van afwezigheid (grapje heur), kwam Tim ons wél opzoeken in ons nederige stulpje in Brisbane. Aangezien ik na 8 dagen non-stop arbeiten eindelijk een paar daagjes op verlof mocht, besloten we maar meteen weg te karren voor een 'weekend retreat'. Onderweg trapten we nog even op de rem bij pretpark 'Aussie World' waar ik ooit gratis kaarten voor had gewonnen, en man oh man, pret hadden we zeker. Als enige, dat wel. Toevallig South Park fanatici onder ons? Oké, visualiseer de aflevering waarin Cartman z'n eigen pretpark heeft... enige hulp: http://www.southparkstudios.com/full-episodes/s05e06-cartmanland. Alas, wij waren de enige levende zielen die daar voet op aarde hadden gezet. Sneuer nog, de mistroostige werknemer die de attracties bediende was gedoemd om achter ons aan te hobbelen, och erm. Enerzijds uit barmhartigheid, anderzijds uit een gebrek aan groepsenergie (het WK kijken in je eentje is ook niet leuk) hielden we het na 2 uurtjes voor gezien en parkeerden we uiteindelijk de gehuurde auto voor YHA Halse Lodge, Noosa. Een hostel zou een schandalig understatement zijn, een sfeervol 'guesthouse' gebouwd in Australische stijl is een treffendere omschrijving. En wat windt ons Hollanders nou écht op? Juist ja, gratis zooi! Dus toen we vanwege mijn hostel-baantje een 'private room' gratis mochten betrekken, waren wij dan ook hoogst euforisch. We almost went of our little stick, lucky birds we are! And after that when we thanked the cocks for the lovely dinner, we thought: if this is not the life of French gods, you can go the put up (Sterk staaltje Dunglish, dat als voertaal werd gehanteerd).

Na een diepe nachtrust en een 'Aussie brekkie' maakten we ons op voor een heroïsche hike-tocht door Noosa National Park. Terwijl enkele droevige Duitsers en fanatieke Fransen de sportschoenen en Nikies air max uit de kast hadden getrokken, stapten wij fier door op onze teenslippertjes en was geen klif of rots ons te fiks. Na tig uitzichtpunten die met veel oeh's an ah's werden begroet, vonden de heren het tijd om FKK (= compleet blootje-klootje) een duik te nemen in de kristalheldere golven, waar uiteraard de nodige vakantie-kiekjes van zijn geschoten... (momenteel zijn we nog verwikkeld in een discussie omtrent portretrecht, maar houdt de site in de gaten voor beeldmateriaal).

Tim gaste die avond nog door richting Whitsundays, maar wij bleven een nachtje extra om de dag erna een bezoek te brengen aan de tempel van de enige echte Australische god: Steve Irwin. Tussen de Steve barbiepoppen, beeldprojecties, stuiterballen, onderzetters, speeltoestellen, t-shirts, bronzen memorial beelden en condooms had het me niks verbaasd als zijn gebalsemde en opgezette lichaam dagelijks tijdens een ceremonie op een praalwagen door het park zou worden gereden. Buiten deze overweldigende hommage aan 's werelds meest overenthousiaste ranger, hadden we tevens de mogelijkheid om te genieten van krokodillen-shows, barende kangoeroes, tasmanian devils en al ´t fauna dat nog meer icoon staat voor ons geliefde Down Under. Pijlstaartroggen uitgezonderd. Kortom, Stijn en Steef huppelden uitgelaten het park uit, uiteraard gewapend met een Steve-Irwin-tandenpasta-uitknijp-klem.

Wat zich daarvoor nog afspeelde:
een uitstapje naar het plaatselijke Lone Pine Koala Sanctuary, waar we - hoe verrassend - een goede collectie koala's konden bezichtigen. Weer een leuk voordeeltje van mijn baantje: ik had $32 korting op de entreeprijs (best leuk als een toegangskaartje $32 kost), en kreeg nog een knusse foto met een koala 'cadeau'. Mijn aanwezigheid werkte het beest klaarblijkelijk op de darmen, want m'n nieuwe vintage blouseje kreeg een ware drollen-tornado te verduren. Dat blijkt overigens hun voornaamste dagbesteding te zijn, kakken, waarbij de koala 24/7 blijft kanen om de reserves aan te vullen.
Stijn taaide met Timmetje nog af richting Byron Bay en de Gold Coast, en nu liet hij voor de verandering mij eens achter de balie van Brisbane Backpackers achter.

En Stijn had het al vernoemd, maar het is een verdere uitweiding waard: mijn kampeerweekend in Nimbin.
Ik was via Couchsurfing in contact gekomen met 3 olijke Aziaatjes (de Oosterse Kwik, Kwek en Kwak: Fahkirah, Fahimah en Thienvan), die mij uitnodigden mee te gaan naar de Sunshine Coast in het kleine oordje Nimbin, dat het jaarlijkse Mardi Gras vierde. Stijn moest toch het hele weekend naar z'n stage, dus waarom mezelf niet entertainen? Enfin, na een roadtrip langs de watervallen van het gebergte met de alarmerende naam 'Mount Warning', maakten de opstijgende wietdampen ons erop attent dat we Nimbin naderde. Ik was flabbergasted. Alsof ik ter plekke op de set van Hair was beland dansten de doorgerookte woodstock-wacko's en afgetankte hasj-hippies in extase om me heen. Blootvoets door de modder, zoals ze het in de Age of Aquarius hoogstwaarschijnlijk ook klaarspeelden. Hoewel ik aanvankelijk behoorlijk uit de toon viel met mijn geschoren benen, bleek die hippie-hype besmettelijk en stampte ik 2 uur later uitgedost met een gebreidde organische poncho op de aandoenlijke deuntjes van de djembé mee... om tegen de ochtend met m'n modderpootjes op het plat'nland in m'n tentje te glijden. Je moet weten, de dag ervoor hadden we bij gebrek aan kampeerplaats een boer'nechtpaar gevraagd om onze tent op hun erf neer te ploffen. Dus mijn ochtendritueel onderging enkele aanpassingen: m'n toilettasje met cremepjes hing ik handig aan de regenton waar ik tevens m'n tanden poetste, en met m'n make-up spiegeltje tegen het varkensvoer werd de mascara vlekkeloos aangebracht. En de ochtendplas? Gewoon, met de billen bloot tussen de koeien. Nog nooit met zo'n fenomenaal prachtig uitzicht - denk: eindeloze landschappen van aquarel, onderbroken door oranje bergtoppen - m'n blaas geleegd. Omdat ik helaas geen aansluiting voor m'n stijltang kon vinden, besloten we maar door te gaan naar de parade waarmee het festival werd afgesloten. De wietelfjes dansten ons al tegemoet, de spacecakes werden schaamteloos geadverteerd, en terwijl de leus "change the law, free the weed" dwingend werd opgedreund, droegen de inwoners een joint van 12 meter door de straten. En daarbij konden ze rekenen op de support van de vrome moslima's die mijn reisgenootjes waren, en vrolijk de ene joint met de andere aanstaken.

Inhakend op dat gegeven, de dag erna ging iets minder jolig de geschiedenisboeken in. Locatie: een ranzig campinkje op Byron Bay. Gezelschap: Fahkirah & Thienvan. Wellicht waren de koraanse pagina's m.b.t. drank- en drugsgebruik per abuis verbruikt als vloei, want na een mix van hasjkoekjes, joints en pure wodka weggespoeld met een fles wijn kwam de inmiddels verteerde halalmaaltijd van Fahkirah weer naar boven... waarna ik luttele minuten later een zuur riekend, laveloos junkje naast me in de tent kreeg geworpen. Of ik me even over het arme schaap wilde ontfermen. Nu kan ik u zeggen, mijn empathie kent grenzen. En na bruut uit mijn slaap te zijn geschud om de rest van de nacht naast een gorgelend drankorgel te liggen in een tent van 2 bij 2 met het risico te ontwaken in een plas vol brokjes, dat ligt ver buiten mijn tolerantiegebied. Laten we niet in details treden, maar onze warme band is die nacht onherstelbaar verkoeld. Ach wat kan ik zeggen, Couchsurfen gaat niet altijd over rozen...

Maar ons leven kan onderhand niet meer stuk ;-)