Jawel, de Dutchies zijn officieel burgerlijk, maar dan wel op z'n Australisch. Gesetteld op 14 Morris Street, hoog en droog in een bepaald huisje (ehmm, maar dan letterlijk met palen eronder) op de grens van hippie West End and laid-back Highgate Hill. Voor de beeldvorming: West End is een multiculturele mix van ik-ben-één-met-de-aarde-en-loop-op-blote-voeten-bloemenkinderen, zweefteven, behaarde skateboard-stunters en woodstock-veteranen. Alles is biologisch, alles is veganistisch en elk winkeltje geeft garantie geen producten te verkopen die met zwarte, uitgemergelde kinderhandjes in elkaar zijn gepriegeld. Erg linksdraaiend, maar heerlijk terug in de tijd waar de mensen nog zongen en dansten op straat, eten uitdeelden aan voorbijgangers (ja echt, gesponsord door Team Jezus) en... nog gevoel hadden voor mode. Hallelujah, vintage! Alsof ze het aanvoelden dat ik 'in between jobs' was (oké oké, glashard werkloos) doemt in West end het ene na het andere goddelijke vintage-shopje op, met als toetje de mode-markt 'A Frock Affair': mensen, er is een god en ze houdt van fashion! 4 jurkjes later voelde ik me dan ook meer dan welkom in onze nieuwe zonnige thuishaven.

Toch verliep niet alles even vlekkeloos in onze eerste week als rasechte Brisbanites. Aangezien openbaar vervoer zoals elk miniscuul onderdeel van het dagelijks leven belachelijk prijzig is, en we stiekem niet kunnen ontkomen aan die oer-Hollandse fietswoede die in ons schuilt, regelden we in week 1 fietsjes. Mountainbikes wel te verstaan, aangezien hier zelfs het stedelijk landschap bestaat uit steile heuvels en duizelingwekkende afdalingen die wij Nederlanders normaliter alleen met een paar latten onder de voeten ervaren (kuitspieren alert!).
Ik dwaal af: woensdagochtend, toen Stijn zijn stalen ros pakte om richting stage te vertrekken, ging het goed mis. Na het sollicitatiegesprek dat ik die ochtend had belde vriendlief op: "Niet schrikken, maar kun je even naar het ziekenhuis komen?" Goed advies Stijntje, enkele microseconden later trok ik een panische sprint richting Mater Hospital waar Usain Bolt nog bleek bij weg zou trekken. Het aanblik van Stijn bedekt met sensoren en slangetjes, een bloedende hoofdwond en dokter die z'n hand weer aan het dichtnaaien was bevorderde mijn gemoedstoestand geenszins. Het verhaal: de arme stakker moest op weg naar Riverlife uitwijken voor een onnozele voetganger die op het fietspad liep. Omdat een tegenligger hetzelfde deed maakten ze een frontale botsing waarbij beide fietsers bewusteloos raakten en per ambulance afgevoerd moesten worden. Medisch Australië nam geen halve maatregele : een CAT-scan, 2 röntgenfoto's van sleutelbeen en hand, enkele hechtingen en een geplakte wenkbrauw later mocht de brokkenpiloot weer mee naar huis. En nu, 2 dagen later, ligt de lieve zielepiet nog steeds te bekomen van de klap (wat overigens het beste lijkt te gaan al kijkend naar voetbal en Family Guy, constateerde ik met mijn oor aan de deur toen meneer zich alleen waande). Dus ik kook, was af, zuig stof (?), boen en schrob tot de rolpatronen d'r vanaf druipen. Ach ja, met een zieke man in huis weet je weer waarom het beter is om voorlopig nog even te wachten met baren ;-)

Vóór dit fietsleed hebben we ons geenszins verveeld. Tijdens onze avonturen in Huize Neverland bij onze nieuwe vriend / toffe surrogaat oom Ron Peter Pan, kregen we de kans om vele Couchsurfers te ontmoeten. Zo bezochten we een zwoele Burlesque show met de Nieuw-Zeelandse Kim (we're HOOKed), schuimden we de clubs van The Valley af met nanny Johanna en Tattoo Tim, en tankten we ons met CS'er Mark compleet vol nadat we met $100 drank-geld beloond werden als winnaars van de Down Under Bar Quiz (lang leven de iPhone). Tussendoor probeerde ik nog enigszins te compenseren door deel te nemen aan de gratis lessen aquajoggen en yoga in South Bank park... maar zodra ik in standje 'neerkijkende hond' met m'n gat in de lucht en m'n kin tussen m'n kniën één was met de almachtige kosmos, realiseerde ik me eens te meer dat ik het maar gewoon bij ouderwets fietsen en hardlopen moest houden.

Tot slot: baantjes zoeken, ga d'r maar aan staan in Brisbane. Na de ontdekking van een aantrekkelijke 'job offer' zijn er 3 opties mogelijk: A) de sjappies zijn telefonisch onmogelijk te traceren, B) hun moeder heeft hen niet geleerd dat terugmailen een teken van fatsoen is, C) ze zijn laaiend enthousiast over je CV, slaan je met de baan om je oren... die toch niet blijkt te zijn wat je zoekt. En dan is daar Peter Pan die je in contact brengt met een hosteleigenaar die luistert naar de heldhaftige naam Troy (gvd net Hollywood hier)... en heb je na een uitputtende zoektocht dan toch eindelijk hét vakantiebaantje gevondent: front desk bij het Brisbane Backpackers hostel! (http://www.brisbanebackpackers.com.au).

Zo, en nu ben ik er vandoor, want er zit een possom boven m'n hoofd en ik twijfel sterk aan zijn stabiliteit. Google possom: is het een vleermuis... is het een rat... is het een koala... is het een poes? Het is het allemaal!